TIFF53: Απολογισμός

Πηγαίνοντας από το Ολύμπιον προς το λιμάνι.

Σε εννέα μέρες είδα συνολικά 25 ταινίες. Την δέκατη μέρα δεν άντεξα να περιμένω σε ουρές εκατοντάδων ατόμων και επέλεξα να μην δω καμία ταινία.

Οι 10 Καλύτερες Ταινίες που Είδα στο TIFF53

10. Η Γη της Ελπίδας - Υπάρχουν στιγμές που παρακολουθείς με δέος όσα διαδραματίζονται επί της οθόνης και άλλες που έχεις την αίσθηση ότι όλο αυτό "τραβάει" περισσότερο απ' όσο θα έπρεπε. Αυτό ακριβώς όμως ήταν πάντα το σινεμά του Σιόν Σόνο: Ένα γαϊτανάκι άνισων στιγμών που σε κερδίζει για το θάρρος και την τόλμη του να επιχειρήσει πάντα κάτι διαφορετικό.

TIFF53: ΝΟ

Στη Χιλή του 1988 ο Αγκούστο Πινοσέτ κηρύσσει δημοψήφισμα για να νομιμοποιήσει την δικτατορία του και να κερδίσει άλλα οχτώ χρόνια στην εξουσία. Ένας διαφημιστής, χρησιμοποιώντας τη δύναμη του μέσου της τηλεόρασης και τη ικανότητα της να χειραγωγεί τον λαό μέσα από τον εύκολο εντυπωσιασμό, αναλαμβάνει το ακατόρθωτο έργο να πείσει τον κόσμο να ψηφίσει όχι.

Φωτογραφημένο σαν ξεφτισμένη VHS, για να μην μπορείς να διακρίνεις το καινούργιο από αρχειακό υλικό, μονταρισμένο με φρενήρη ρυθμό, δοσμένο με απίστευτο χιούμορ, ερμηνευμένο με ασυγκράτητο πάθος, το ΝΟ είναι μια ταινία που καταφέρνει να μπαλανσάρει αριστοτεχνικά την διασκέδαση και την κοινωνικοπολιτική κριτική, ενώ ταυτόχρονα συνειδητοποιείς ότι 24 χρόνια αργότερα δεν έχουν αλλάξει και πολλά πράγματα στην δυτική κοινωνία πέρα από το γεγονός ότι η ψήφος του λαού δεν έχει την ίδια δυναμική που είχε κάποτε (ή μήπως ΟΧΙ).

Πρωτότυπος τίτλος: ΝΟ
Χώρα: Χιλή
Χρονιά: 2012
Σκηνοθέτης: Πάμπλο Λαραΐν
Τμήμα: Ανοιχτοί Ορίζοντες
Βαθμολογία: 4.5/5

TIFF53: Day 7

Το αγόρι τρώει το φαγητό του πουλιού - Θα αφήσει πολύ κόσμο ξεκρέμαστο ο Έκτορας Λυγίζος κατά την προβολή της πρώτης του μεγάλου μήκους ταινίας. Το Αγόρι του βλέπεις, για να φτάσει στην αναπόφευκτη (μη) λύτρωση του φινάλε, πρέπει πρώτα να περάσει από ένα προσωπικό Γολγοθά τόσο οικείο για την Ελληνική κοινωνία των τελευταίων ετών που σχεδόν θα παρακαλούσες να μην τολμούσε κανένας σκηνοθέτης να κινηματογραφήσει.

Πρωτότυπος τίτλος: Το αγόρι τρώει το φαγητό του πουλιού
Χώρα: Ελλάδα
Χρονιά: 2012
Σκηνοθέτης: Έκτορας Λυγίζος
Τμήμα: Διεθνές Διαγωνιστικό
Βαθμολογία: 4(και βάλε)/5


Ένας κόσμος μυστικός -  Το κακό με τους ντοκιμαντερίστες που αποφασίζουν να το "γυρίσουν" στην μυθοπλασία, είναι ότι τις περισσότερες φορές ξεχνάνε να προσδώσουν στους χαρακτήρες τους οποιοδήποτε συναίσθημα. Γιατί μπορεί τεχνικά το Un Mundo Secreto να είναι αρτιότατο, είναι ωστόσο πολύ δύσκολο να αγαπήσεις το οτιδήποτε σε αυτό όταν η πρωταγωνίστρια της ταινίας είναι τόσο (μα τόσο) αντιπαθής.

Πρωτότυπος τίτλος: Un Mundo Secreto
Χώρα: Μεξικό
Χρονιά: 2012
Σκηνοθέτης: Γκαμπριέλ Μαρίνιο
Τμήμα: Ανοιχτοί Ορίζοντες
Βαθμολογία: 2.5/5

TIFF53: Day 6

The Capsule - Μικρού μήκους ταινία ενηλικίωσης (αγαπημένο θέμα της σκηνοθέτιδας), πακεταρισμένο σαν video project για το DesteFashionCollection του 2012. Οργιώδες οπτικά ωστόσο κενό συναισθηματικά.

Πρωτότυπος τίτλος: The Capsule
Χώρα: Ελλάδα
Χρονιά: 2012
Σκηνοθέτιδα: Αθηνά Ραχήλ Τσαγγάρη
Τμήμα: Ελληνικές Ταινίες
Βαθμολογία: 3.5/5

TIFF53: Day 5

Εδώ κι Εκεί - Εξουθενωτικά αργό σε ρυθμούς, συνάμα μια βαθιά ανθρώπινη και προσγειωμένη ματιά πάνω στα συναισθήματα ενός ανθρώπου (και κατ' επέκταση μιας ολόκληρης κοινωνίας) που αναγκάζεται να προσαρμοστεί στην σκληρή πραγματικότητα της πατρίδας του, έχοντας πάντα το ένα πόδι στην απέναντι πλευρά των συνόρων και την καρδία στο σπίτι του.

Πρωτότυπος τίτλος: Aquí y allá
Χώρα: Μεξικό
Χρονιά: 2012
Σκηνοθέτης: Αντόνιο Μέντεθ Εσπάρθα
Τμήμα: Διεθνές Διαγωνιστικό
Βαθμολογία: 3/5

TIFF53: Day 4

Τα Παιδιά της Κινσάσα - Καταλαβαίνεις ότι έχεις να κάνεις με μια σπουδαία ταινία όταν αυτή προσπαθεί με κάθε τρόπο να υπερβεί το αρχικό της promise. Το Kinshasa Kids, από την αρχή μέχρι το φινάλε του, επιχειρεί να φέρει κάτι φρέσκο στο είδος του ψευδοντοκιμαντέρ, ξανά και ξανά και ξανά. Κάποιοι ίσως γκρινιάξουν ότι η σκληρή καθημερινότητα των πιτσιρικιών της Κινσάσα του Κονγκό παρουσιάζεται με τρόπο χιουμοριστικό και ανώδυνο, αλλά μάλλον ακριβώς αυτό είναι που κάνει την ταινία να ξεχωρίζει.

Πρωτότυπος τίτλος: Kinshasa Kids
Χώρα: Βέλγιο
Χρονιά: 2012
Σκηνοθέτης: Μαρκ-Ανρί Βαϊνμπέργκ
Τμήμα: Διεθνές Διαγωνιστικό
Βαθμολογία: 4.5/5

TIFF53: Day 3

Η Μάγισσα του Πολέμου - Έχω την εντύπωση πως θα δω πολλές φορές αυτό του είδος το σινεμά στο φετινό φεστιβάλ (βλέπε και πιο κάτω) καμία ταινία όμως δεν θα το κάνει με την αυθεντικότητα, τον συναισθηματισμό και την σκηνοθετική δεξιοτεχνία του Rebelle.

Πρωτότυπος τίτλος: Rebelle
Χώρα: Καναδάς
Χρονιά: 2012
Σκηνοθέτης: Κιμ Νουέν
Τμήμα: Ανοιχτοί Ορίζοντες
Βαθμολογία: 4(και κάτι)/5

TIFF53: Μια πειρατεία

Δανέζικο Φορτηγό πλοίο στα ανοιχτά του Ινδικού Ωκεανού δέχεται επίθεση από Σομαλούς πειρατές που ζητάνε λίτρα για την απελευθέρωση του πληρώματος του.

Το έργο το έχουμε ξαναδεί πολλές φορές. Μια χούφτα ανθρώπων απάγεται και αφού παρακολουθούμε επί μία ώρα τα βασανιστήρια τους απο τους κακούς απαγωγείς, στο τέλος σκάει μύτη ο Σταλόνε με τους λοιπούς expendables και βάζει οριστικό τέλος στα δεινά των ομήρων και τις ζωές των "άπιστων" απαγωγέων τους. Ώπά! λάθος. Για Δανέζικη ταινία μιλάμε, οπότε είναι λογικό να μην υπάρχουν χρήματα για εκρήξεις. Αντ' αυτού ο,τι υπολείπεται σε μπάτζετ ο σκηνοθέτης το ισορροπεί με ένταση, κοφτερό μοντάζ, δυνατές ερμηνείες και ένα έξυπνο σενάριο που μεταφέρει αριστοτεχνικά την ιστορία πότε στα βρώμικα αμπάρια του πλοίου και πότε στα γραφεία τις εταιρίας στην Δανία όπου γίνονται τηλεφωνικώς οι διαπραγματεύσεις. Σιγουράκι για κάποιο βραβείο στην απονομή του Σαββάτου.


Πρωτότυπος τίτλος: Kapringen
Χώρα: Δανία
Χρονιά: 2012
Σκηνοθέτης: Τομπίας Λίντχολμ
Τμήμα: Διεθνές Διαγωνιστικό
Βαθμολογία: 4(παρά κάτι)/5

TIFF53: Η Γη της Ελπίδας

Η ζωή μιας χούφτας κατοίκων σε (φανταστική) πόλη της Ιαπωνίας αλλάζει ριζικά έπειτα από έκρηξη σε πυρηνικό αντιδραστήρα που οφείλεται σε σεισμό και τσουνάμι. Βραβείο καλύτερης ασιατικής ταινίας στο φεστιβάλ του Τορόντο.

Έπειτα από ένα ανεπανάληπτο σερί ταινιών που κινούνται στα όρια της παράνοιας (Cold Fish, Guilty of Romance, Himizu) ο Σιόν Σόνο χαμηλώνει αισθητά τους τόνους και παρουσιάζει ένα ανθρωποκεντρικό δράμα χαρακτήρων καταδικασμένο να απογοητεύσει τους πάντες. Όσοι δεν γνωρίζουν το ιδιοσυγκρασιακό σινεμά αυτού του δημιουργού, θα απογοητευθούν αμέσως από την "ξεπλυμένη" φωτογραφία και τον φτηνό και, ολίγον τι, βιαστικό τρόπο με τον οποίο ο σκηνοθέτης συνθέτει τα πλάνα του. Από την άλλη όσοι από τους, ουκ ολίγους, φανατικούς ακόλουθους του περιμένουν διαλείμματα για χορούς και τραγούδια, απότομα ξεσπάσματα βίας και υστερικές ερμηνείες, καλύτερα να ξαναδούν το Love Exposure. Παρότι ο Σιόν Σόνο βρίσκεται εμφανώς εκτός του φυσικού του στοιχείου, υπάρχουν πολλά πράγματα που μπορείς να αγαπήσεις στην Γη της Ελπίδας. Την ζεστασιά και την ανθρωπιά με την οποία αγκαλίαζει τους ήρωες του, τον αριστοτεχνικό τρόπο με τον οποίο δένει τρεις διαφορετικές ιστορίες μεταξύ τους, το χιούμορ που βρίσκεται πανταχού παρόν μαζί με τα όποια αναπόφευκτα δραματικά στοιχεία και τέλος κάποιες πολύ ενδιαφέρουσες επιλογές στο μοντάζ. Πραγματικά υπάρχουν στιγμές που παρακολουθείς με δέος όσα διαδραματίζονται επί της οθόνης και άλλες που έχεις την αίσθηση ότι όλο αυτό "τραβάει" περισσότερο απ' όσο θα έπρεπε. Τώρα που το ξανασκέφτομαι αυτό ακριβώς ήταν πάντα το σινεμά του Σιόν Σόνο: ένα γαϊτανάκι άνισων στιγμών που σε κερδίζει για το θάρρος και την τόλμη του να επιχειρήσει πάντα κάτι διαφορετικό.


Πρωτότυπος τίτλος: Kibô no kuni
Χώρα: Ιαπωνία
Χρονιά: 2012
Σκηνοθέτης: Σιόν Σόνο
Τμήμα: Ανοιχτοί Ορίζοντες (πρώτη πανευρωπαϊκή προβολή)
Βαθμολογία: 4/5

TIFF53: Νύχτα Σιωπής

Εξηντάχρονος Τούρκος που μόλις αποφυλακίστηκε, καλείται να περάσει την πρώτη νύχτα του γάμου του με την δεκατετράχρονη νύφη που του προξένεψαν. Το πρωί, το σεντόνι του κρεβατιού τους πρέπει να απλωθεί. Αργυρός Λέοντας στο φετινό φεστιβάλ του Βερολίνου.

Πρέπει αν μη τι άλλο να θαυμάσεις το θάρρος του σκηνοθέτη Ρέις Τσελίκ να καταπιαστεί με ένα τόσο δύσκολο θέμα -ταμπού για την σύγχρονη Τουρκία- και την μαεστρία του να προσδώσει σε αυτό μια ιστορία που στο βάθος της χτυπάει μια μεγάλη καρδιά. Γυρισμένο σχεδόν αποκλειστικά μέσα στους τέσσερις τοίχους ενός δωματίου, αυτό που φαινομενικά μοιάζει με ωμή καταγραφή της θυματοποίησης ενός ανήλικου κοριτσιού, απλώνει, μέσα  από ευρηματικούς διαλόγους και μικρές χιουμοριστικές πινελιές, τα πλοκάμια του σε ολόκληρη την κοινωνία, είτε ανατολική είτε δυτική και τους κανόνες που έμαθαν να την διαμορφώνουν μέσα από τις παραδόσεις. Για να καταλήξει στο εξής συμπέρασμα: Ο άνθρωπος θα είναι μονίμως δέσμιος των κανόνων που επιβάλει. Ακόμα κι αν αυτοί δημιουργήθηκαν για να εξυπηρετούν το συμφέρον του, κάποια στιγμή θα γυρίσουν εναντίον του και θα τον σμπαραλιάσουν.

Πρωτότυπος τίτλος: Lal gece
Χώρα: Τουρκία
Χρονιά: 2012
Σκηνοθέτης: Ρέις Τσελίκ
Τμήμα: Ματιές στα Βαλκάνια
Βαθμολογία: 4(και κάτι)/5

TIFF53: Σύννεφο 9

Μετά από τριάντα χρόνια γάμου, Γερμανίδα εξηντάρα αποφασίζει να απατήσει τον σύζυγο της με άνδρα μεγαλύτερο της. Βραβείο Ένα Κάποιο Βλέμμα στο Φεστιβάλ των Κανών το 2008.

Είναι κοινό χαρακτηριστικό των ταινιών του Αντρέας Ντρέσεν, του οποίου το φετινό φεστιβάλ κινηματογράφου Θεσσαλονίκης κάνει εκτενές αφιέρωμα, να παρακολουθεί τους ήρωες του από την κλειδαρότρυπα. Η διαφορά του με τους υπόλοιπους vouyerίστες σκηνοθέτες εκεί έξω είναι ότι προσπαθεί να εμπλέξει συναισθηματικά τον θεατή, χωρίς να τον αφήσει έξω από όσα διαδραματίζονται επί της οθόνης. Και η αλήθεια είναι ότι στο πρώτο μισό της ταινίας τα καταφέρνει αριστοτεχνικά προσθέτοντας μερικές αναπάντεχες πινελιές χιούμορ. Είναι αυτό το δεύτερο μέρος όμως στο οποίο η μαγιά μοιάζει να χαλάει, όταν, αναπόφευκτα, η ιστορία ακολουθεί πιο μελοδραματικά μονοπάτια με αποκορύφωμα ένα φινάλε που μοιάζει πιο ξέμπαρκο απ' ότι θα' πρεπε. Έστω κι έτσι, η διεισδυτικότητα της ματιάς του Ντρέσεν μοιάζει πιο καίρια και πιο ποιητική από κάθε άλλη του ταινία, ενώ οι πρωταγωνιστές του κλέβουν τις εντυπώσεις ξεγυμνώνοντας κυριολεκτικά και μεταφορικά τους εαυτούς τους.

Πρωτότυπος τίτλος: Wolke 9
Χώρα: Γερμανία
Χρονιά: 2008
Σκηνοθέτης: Αντρέας Ντρέσεν
Τμήμα: Αφιερώματα - Ανοιχτοί Ορίζοντες
Βαθμολογία: 3.5/5

Πέντε

2 με 11 Νοεμβρίου θα διεξαχθεί το 53ο Διεθνές φεστιβάλ κινηματογράφου στη Θεσσαλονίκη και από αυτό το blog θα υπάρχουν καθημερινές αναρτήσεις για όλες τις ταινίες που θα παρακολουθήσω (και θα είναι πολλές).