Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα TIFF54. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα TIFF54. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 12 Νοεμβρίου 2013

TIFF54: Απολογισμός

Στο Θεωρείο του Ολύμπιον























Συνολικά φέτος είδα 19 ταινίες από 10 χώρες. Μόλις δύο ήταν από το επίσημο διαγωνιστικό τμήμα, ωστόσο και οι δύο θριάμβευσαν στην απονομή του Σαββάτου. Το Κελί από Χρυσάφι κέρδισε τα τρία σημαντικότερα βραβεία του φεστιβάλ (Χρυσός Αλέξανδρος, βραβείο σκηνοθεσίας και βραβείο κοινού), ενώ Η αιώνια επιστροφή του Αντώνη Παρασκευά, όπως αναμενόταν, κέρδισε το βραβείο ερμηνείας για το one man show του Χρήστου Στεργίογλου. Η αξιολογική κατάταξη των ταινιών με βάση το προσωπικό μου γούστο έχει ως εξής:

 
13. Ida  3.5/5

07. Nebraska  4/5 
02. Ζιν  4.5/5


Q&A με τον Τζιμ Τζάρμους























Διάφορα

 Αποτύχαμε κυρίες και κύριοι. Ο,τι παράπονα και να κάναμε για την Cineκάρτα, οι 16 από τις 19 προβολές που παραβρέθηκα ήταν sold out. Το ίδιο ισχύει και για τις περισσότερες από τις προβολές του φεστιβάλ. Άρα οι πιθανότητες να επανέλθει η παλιά πολιτική του χρόνου, είναι ανύπαρκτες. Πιο πιθανό είναι, λόγω της αδιανόητα μεγάλης φετινής ζήτησης, να έχουμε ακόμα μεγαλύτερη αύξηση στις τιμές.

Το προσωπικό highlight του φεστιβάλ: Σε όλη την διάρκεια της προβολής της Αιώνιας επιστροφής του Αντώνη Παρασκευά, στο θεωρείο του Ολύμπιον, μπροστά μου καθόταν ο Αλεξάντερ Πέιν. Δηλαδή, σοβαρά τώρα, έβλεπα μια Ελληνική ταινία μαζί με τον άνθρωπο που σκηνοθέτησε μία από τις αγαπημένες μου ταινίες των 90s και μια από τις αγαπημένες μου ταινίες των 00s. Αυτόν που πήρε το δεύτερο του Όσκαρ από τα χέρια (ή καλύτερα το πόδι) της Αντζελίνα Τζολί για μια ταινία που πρωταγωνιστούσε ο Τζόρτζ Κλούνεϊ. AMAZING που λένε και στο χωριό μου.

Highlight και το Q&A με τον Τζιμ Τζάρμους μετά την προβολή της τελευταίας του ταινίας την δεύτερη μέρα του φεστιβάλ. Ανόητες, όπως πάντα, οι ερωτήσεις του κοινού, πιο-κουλ-πεθαίνεις οι απαντήσεις του Τζάρμους.

Για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά το μοναδικό μέσο μαζικής μεταφοράς της πόλης απεργεί τις μέρες που διεξάγεται το σημαντικότερο διεθνές φεστιβάλ της χώρας. Φαντάζομαι ότι κάτι παρόμοιο ούτε για πλάκα δεν θα συνέβαινε στις Κάννες, στο Βερολίνο, στην Βενετία ή στο Σάντανς.


Οι συντελεστές του Miss Violence






Απόλυτη καφρίλα και τα έργα που έγιναν στην μέση του λιμανιού την δεύτερη μέρα του φεστιβάλ και τα κάγκελα που παρέμειναν εκεί, πέντε μέρες αφότου είχε ολοκληρωθεί το σκάψιμο.

Καλός ο δεκάλογος το Κισλόφσκι, αλλά δεν είχε κανένα νόημα η προβολή του στο φεστιβάλ. Αντ' αυτού θα προτιμούσα να υπάρχουν περισσότερες Ελληνικές ταινίες. Η εμμονή του Δημήτρη Εϊπιδη να προβάλλονται αποκλειστικά ελληνικές ταινίες σε πρώτη προβολή, έχει ρίξει το επίπεδο του τμήματος τόσο ποιοτικά όσο και ποσοτικά.

That's all folks. Ραντεβού αν όλα πάνε καλά τον Μάρτιο για το φεστιβάλ ντοκιμαντέρ, για το οποίο έτσι κι αλλιώς έχω εκβιαστικά cineκάρτα. Από τώρα δεσμεύομαι ωστόσο ότι αν συνεχιστεί η ίδια οικονομική πολιτική και του χρόνου, δεν θα παρευρεθώ στο φεστιβάλ κινηματογράφου. Και να το θέλω δηλαδή, είναι οικονομικά ασύμφορο. Είπαμε ότι η τέχνη απαιτεί θυσίες, αλλά όχι και να συντηρούμε οικονομικά τα πριβέ πάρτι και τα έξοδα των διακοπών ορισμένων.

Δευτέρα 11 Νοεμβρίου 2013

TIFF54: Days 9&10

Σκληρή νύχτα
Υπόθεση: Σε μια εργατική συνοικία του Ελσίνκι, δύο αδέρφια περνάνε το βράδυ μαζί, λίγες ώρες προτού ο μεγαλύτερος μπει στη φυλακή για να εκτίσει την ποινή του.

Η Γνώμη μου: Τελικά η ασπρόμαυρη ψηφιακή κινηματογράφηση μπορεί να κάνει θαύματα. Μεγαλειώδες οπτικά και με διαλόγους φιλοσοφικού περιεχομένου, τα πρώτα 2/3 του Concrete Night είναι μια πραγματικά σπουδαία ταινία. Το τελευταίο μέρος κουράζει ελαφρώς με την επαναληπτικότητα του, αν και παραμένει πιστό σε ο,τι έχει προηγηθεί και παραδόξως δεν χάνει την μπάλα στην προσπάθεια του να πει μια απλή ιστορία ενηλικίωσης με ποιητικό ρεαλισμό.

Πρωτότυπος τίτλος: Concrete Night
Χώρα: Φινλανδία
Χρονιά: 2013
Σκηνοθέτιδα: Πίργιο Χονκασάλο
Τμήμα: Ανοιχτοί Ορίζοντες (Ειδικές προβολές)
Βαθμολογία: 3.5/5





Η αποδόμηση
Υπόθεση: Ο ιδιοκτήτης μιας φάρμας στο Κεμπέκ (ξανά), αναγκάζεται να την πουλήσει όταν η μεγάλη του κόρη του ζητάει δανικά, εξαιτίας του διαζυγίου της. Η προσαρμογή του αγρότη στην μη αγροτική καθημερινότητα είναι σκληρή.

Η Γνώμη μου: Πόσα είναι είναι διατεθειμένος να θυσιάσει ένας γονιός για το παιδί του; Προφανώς τα πάντα σου απαντάει ο σκηνοθέτης του εξαιρετικού προπερυσινού  The Salesman. Οι ομοιότητες τόσο του Κεμπέκ της οικονομικής κρίσης, όσο και των οικογενειακών δεσμών των ανθρώπων που ζούνε εκεί, με την Ελλάδα του σήμερα, είναι ανατριχιαστικές. Μόνο που η Αποδόμηση προχωράει ακόμα παραπάνω, καθώς βουτάει βαθιά στον ψυχισμό ενός άνδρα που θυσιάζει ο,τι αγαπάει προκειμένου να βοηθήσει το παιδί του, θυμίζοντας σε κάποια σημεία τον Βασιλιά Λιρ του Ουίλιαμ Σέξπιρ. Οι χαμηλοί τόνοι και οι αργοί ρυθμοί της ταινίας, ωστόσο, πολύ πιθανόν να κουράσουν κάποιους.

Πρωτότυπος τίτλος: Le Démantèlement
Χώρα: Καναδάς
Χρονιά: 2013
Σκηνοθέτης: Σεμπαστιέν Πιλότ
Τμήμα: Ανοιχτοί Ορίζοντες (Κυρίως πρόγραμμα)
Βαθμολογία: 3.5/5





Nebraska
Υπόθεση: Ένας ηλικιωμένος άνδρας στα πρόθυρα του Αλτσχάιμερ, θέλει να ταξιδέψει από την Μοντάνα στην Νεμπράσκα για να εισπράξει το ένα εκατομμύριο δολάρια που πιστεύει ότι κέρδισε σε τζακ ποτ.

Η Γνώμη μου: Επιστροφή του Αλεξάντερ Πέιν στην γενέτηρά του και ταυτόχρονα στις ανεξάρτητες κινηματογραφικές ρίζες του. Περισσότερο αστείο απ' ο,τι δραματικό, το Nebraska έχει στον πυρήνα της ιστορίας του μια χούφτα αξιαγάπητους χαρακτήρες, χάρη στους οποίους είναι αδύνατο να μην εμπλακείς συναισθηματικά με τις περιπέτειες τους. Η κάπως by the book εξέλιξη της ιστορίας ίσως να στερεί μερικούς πόντους πρωτοτυπίας, αλλά οι δυνατές ερμηνείες τόσο του Μπρους Ντερν, όσο και της εκπληκτικής Τζουν Σκουίμπ (σίγουρο το όσκαρ β' γυναικείου ρόλου) δίνουν στην ταινία αυτό το κάτι παραπάνω που χρειάζεται για να ξεχωρίσει.

Χώρα: Η.Π.Α.
Χρονιά: 2013
Σκηνοθέτης: Αλεξάντερ Πέιν
Τμήμα: Ανοιχτοί Ορίζοντες (Ταινία λήξης)
Βαθμολογία: 4/5

Σάββατο 9 Νοεμβρίου 2013

TIFF54: Days 7&8

Ο Τομ στη φάρμα
Υπόθεση: Ο Τομ ταξιδεύει σε αγροτική περιοχή του Κεμπέκ για να παρευρεθεί σε μια κηδεία. Το μυστηριώδες παρελθόν του θα αρχίσει σιγά σιγά να αποκαλύπτεται.

Η Γνώμη μου: Τέταρτη ταινία για τον 24χρονο Ξαβιέ Ντολάν τα τελευταία πέντε χρόνια και αυτή την φορά αφήνει κατά μέρους τις χιπστερικές υπερβολές για να παρουσιάσει ένα σφιχτοδεμένο, χιτσκοκικών προεκτάσεων, ψυχολογικό θρίλερ. Η εμμονή του να βάζει τον εαυτό του πρωταγωνιστή στις ταινίες του και να τον καδράρει διαρκώς με υπερβολικά κοντινά πλάνα, ουσιαστικά χαλάει οποιαδήποτε καλή πρόθεση και φανερώνει μια αδικαιολόγητη εγωπάθεια. Ευτυχώς το εξαιρετικό σενάριο σώζει τα προσχήματα, προσφέροντας μας μια ιστορία που όντως έχει ενδιαφέροντα πράγματα να πει και τις περισσότερες φορές τα λέει εξαιρετικά.

Πρωτότυπος τίτλος: Tom à la ferme
Χώρα: Καναδάς
Χρονιά: 2013
Σκηνοθέτης: Ξαβιέ Ντολάν
Τμήμα: Ανοιχτοί Ορίζοντες (Ειδικές προβολές)
Βαθμολογία: 3/5













Παλιά, ζούσα στο σκοτάδι
Υπόθεση: Βορειοϊρλανδέζα που το έχει σκάσει από το σπίτι της, επισκέπτεται τους θείους της που ζουν στη Βαλτιμόρη.

Η Γνώμη μου: Η καθημερινότητα των μελών μιας οικογένειας που έχει καταρρεύσει μέσα από τα μάτια ενός ξένου. Από την αρχή μέχρι το τέλος το I Used to Βe Darker διαπνέεται από μια αίσθηση μελαγχολίας. Τα μικρά μουσικά ιντερλούδια, η νατουραλιστική προσέγγιση ενός σχεδόν μη σεναρίου, το καστ, ως επί το πλείστον ερασιτεχνών ηθοποιών, όλα συνθέτουν ένα μικρό διαμάντι του σύγχρονου ανεξάρτητου αμερικάνικου σινεμά που, αν και δεν κάνει ποτέ την υπέρβαση για να γίνει μια σπουδαία ταινία, αξίζει και με το παραπάνω να του αφιερώσεις μιάμιση ώρα.

Πρωτότυπος τίτλος: I Used to Βe Darker
Χώρα: Η.Π.Α.
Χρονιά: 2013
Σκηνοθέτης: Ματ Πόρτερφιλντ
Τμήμα: Ανοιχτοί Ορίζοντες (Κυρίως πρόγραμμα)
Βαθμολογία: 3.5/5



Ida
Υπόθεση: Στην Πολωνία του 1962, 18χρονη που θέλει να χειροτονηθεί καλόγρια, πρέπει να πάρει την ευχή της αδερφής της μητέρας της, την μοναδική εν ζωή συγγενή που της έχει απομείνει, παρόλο που μέχρι εκείνη την στιγμή αγνοούσε την ύπαρξη της. Η συνάντηση των δύο γυναικών θα τις οδηγήσει σε ένα απρόσμενο ταξίδι στις ρίζες του παρελθόντος τους.

Η Γνώμη μου: Τεχνικά η Ίντα είναι μία πολύ εντυπωσιακή ταινία. Κάθε καρέ της, θα μπορούσε να είναι από μόνο του ένα έργο τέχνης. Η επιστροφή του Πάβελ Παβλικόφσκι στα πάτρια εδάφη της Πολωνίας, είναι ταυτόχρονα και η καλύτερη ταινία της καριέρας του. Μοναδική μου ένσταση ωστόσο σε όλο αυτό, είναι το αίσθημα του ντε ζαβού που σου αφήνει το φιλμ κατά την σύντομη διάρκεια του. Όλα αυτά κάπου τα έχουμε ξαναδεί. Ακόμα χειρότερα, το σενάριο στέκεται κάπως επιφανειακά στον ψυχισμό των δύο ηρωίδων και η όλη ψυχρότητα που βγαίνει από τις ερμηνείες, ουσιαστικά πιο πολύ σε απομακρύνει παρά σε βοηθάει να νιώσεις κάποιου είδους συμπάθεια για τις πρωταγωνίστριες. Αν η Ίντα μας είχε έρθει πριν τριάντα χρόνια από κάποιον άλλο -όφσκι, τώρα θα μιλούσαμε για μια από τις σημαντικότερες ταινίες όλων των εποχών. Δυστυχώς εν έτη 2013, αισθάνομαι πως δεν έχει κάτι καινούργιο να μας πει ένα τέτοιο είδος ψυχρού σινεμά, παρ' όλες τις αδιαμφισβήτητες αρετές του.
 
Χώρα: Πολωνία
Χρονιά: 2013
Σκηνοθέτης: Πάβελ Παβλικόφσκι
Τμήμα: Ανοιχτοί Ορίζοντες (Ειδικές προβολές)
Βαθμολογία: 3.5/5

Πέμπτη 7 Νοεμβρίου 2013

TIFF54: Day 6


Κελί από χρυσάφι
Υπόθεση:  Τρεις δεκαπεντάχρονοι ξεκινούν από την Γουατεμάλα για να διασχίσουν το Μεξικό με τελικό προορισμό το Λος Άντζελες.

Η Γνώμη μου: Χωρίς περιττούς μελοδραματισμούς και την γνωστή μιζέρια που μας έχουν συνηθίσει οι μεξικανοί εδώ και μερικά χρόνια, το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Διέγο Κεμάδα-Δίες, παρακολουθεί ψύχραιμα το ταξίδι ενηλικίωσης των τριών (στην πορεία τεσσάρων) παιδιών στην αναζήτηση της γης της επαγγελίας, και την συνειδητοποίηση, με τον πιο σκληρό τρόπο, ότι κάτι τέτοιο είναι ουτοπικό. Φαβορί για την απονομή του Σαββάτου.

Πρωτότυπος τίτλος: La jaula de oro
Χώρα: Μεξικό
Χρονιά: 2013
Σκηνοθέτης: Διέγο Κεμάδα-Δίες
Τμήμα: Διεθνές Διαγωνιστικό
Βαθμολογία: 4/5


 
Φωτίζεις τη νύχτα
Υπόθεση: Από που να αρχίσεις και που να τελειώσεις. Μια κωμόπολη της Ανατολίας που έχει δύο ήλιους και τρία φεγγάρια. Ένας πρωταγωνιστής (ο Τζεμάλ) που περνάει μέσα από τοίχους και ερωτεύεται μια γυναίκα που ξεσκατώνει τον θείο της. Μια πλανόδια πωλήτρια που σταματάει τον χρόνο όποτε θέλει. Μία αόρατη δασκάλα. 'Ένας άνδρας που πυροβολάει χωρίς όπλο και ένα κάρο ακόμα περίεργοι χαρακτήρες, μπλέκουν όλοι μεταξύ τους στις πιο απίστευτες καταστάσεις που είδες σε ταινία, ούτε κι εγώ θυμάμαι από πότε.

Η Γνώμη μου: Δεν μπορώ να αποφασίσω αν αυτό είναι το μεγαλύτερο αριστούργημα που έχω δει στην ζωή μου ή το μεγαλύτερο κινηματογραφικό σκουπίδι όλων των εποχών. Υπάρχουν σκηνές καθ' όλη την διάρκεια της ταινίας προορισμένες να μείνουν στην κινηματογραφική ιστορία και άλλες που απορείς με τα όσα απίστευτα διαδραματίζονται. Μέχρι να το ξαναδώ δυο τρεις φορές ακόμα, πάντως, στέκομαι κάπου στην μέση.

Πρωτότυπος τίτλος: Sen aydınlatırsın geceyi
Χώρα: Τουρκία
Χρονιά: 2013
Σκηνοθέτης: Ονούρ Υνλύ
Τμήμα: Mατιές στα Βαλκάνια (Κυρίως πρόγραμμα)
Βαθμολογία: 3/5

Τετάρτη 6 Νοεμβρίου 2013

TIFF54: Day 5

Κινήσεις στο σκοτάδι
Υπόθεση: Τρεις ακτιβιστές σχεδιάζουν να ανατινάξουν ένα φράγμα, σαν συμβολική πράξη ενάντια στην καταστροφή των φυσικών πόρων από την βιομηχανική κουλτούρα.

Η Γνώμη μου: Όχι ακριβώς στοχασμός πάνω στις συνέπειες του πολιτικού εξτρεμισμού, όπως λέει η Αναλυτική των τμημάτων του φεστιβάλ, όσο σχόλιο για την αδυναμία της ανθρώπινης φύσης να κατανοήσει πόσο ασήμαντη και ανήμπορη είναι μπροστά σε όσα θέτουν σε κίνηση τον σύγχρονο δυτικό πολιτισμό και γενικότερα την ζωή γύρω μας. Όσο κι αν προσπαθείς να αλλάξεις τον κόσμο, σου λέει η σκηνοθέτιδα, το μόνο που θα καταφέρεις είναι να σε αλλάξει αυτός.

Πρωτότυπος τίτλος: Night Moves
Χώρα: Η.Π.Α.
Χρονιά: 2013
Σκηνοθέτιδα: Κέλι Ράικαρτ
Τμήμα: Ανοιχτοί Ορίζοντες (Ειδικές προβολές)
Βαθμολογία: 4/5











Ζιν
Υπόθεση: Μικρή Κούρδισσα αντάρτισσα αποχωρεί κρυφά από ένοπλη οργάνωση στα βουνά της Τουρκίας, για να αναζητήσει ένα καλύτερο μέλλον. 

Η Γνώμη μου: Είναι δυνατόν να ξανακερδίσεις πίσω την χαμένη σου αθωότητα, όταν έχεις περάσει όλη σου την ζωή μέσα σε πολέμους και κακουχίες; Το ταξίδι της Ζιν είναι μια μικρή οδύσσεια με προορισμό αυτήν ακριβώς την χαμένη αθωότητα. Σε κάθε εμπόδιο που της βάζουν οι άνθρωποι που συναντάει, αυτή πάντα βρίσκει ασφαλές καταφύγιο στο δάσος και στα άγρια ζώα του. Στο τέλος, στο πρόσωπο ενός στρατιώτη, συγχωρεί όλους όσους την πόνεσαν και βρίσκει για πάντα καταφύγιο εκεί, στο δάσος της χαμένης αθωότητας. 

Πρωτότυπος τίτλος: Jîn
Χώρα: Τουρκία
Χρονιά: 2013
Σκηνοθέτης: Ρεχά Ερντέμ
Τμήμα: Mατιές στα Βαλκάνια (Κυρίως πρόγραμμα)
Βαθμολογία: 4.5/5


Ο εγωιστής γίγαντας
Υπόθεση: Δύο δεκατριάχρονοι πιτσιρικάδες αποβάλλονται από το σχολείο τους και στον ελεύθερο χρόνο που έχουν πλέον, ξεκινούν να εργάζονται για έναν άνδρα που βγάζει τα προς το ζην πουλώντας παλιοσίδερα.

Η Γνώμη μου: Σαν  Κεν Λόουτς που συναντάει τους αδερφούς Νταρντέν, το σκηνοθετικό ντεμπούτο της Κλίο Μπάρναρντ στη μυθοπλασία, μοιάζει με βραδυφλεγής βόμβα. Οταν η μεγάλη έκρηξη έρχεται το τελευταίο μέρος, τα συντρίμμια που αφήνει πίσω της, δεν χαρακώνουν μόνο τις ζωές των πρωταγωνιστών, αλλά και την ίδια σου την καρδιά. Ελεύθερη διασκευή του ομότιτλου παραμυθιού του Όσκαρ Ουάιλντ και μια από τις συγκλονιστικότερες και αυθεντικότερες ταινίες αυτής της δεκαετίας.

Πρωτότυπος τίτλος: The Selfish Giant
Χώρα: Μεγ. Βρετανία
Χρονιά: 2013
Σκηνοθέτιδα: Κλίο Μπάρναρντ
Τμήμα: Bραβεία LUX Eυρωπαϊκού Kοινοβουλίου
Βαθμολογία: 5/5

Τρίτη 5 Νοεμβρίου 2013

TIFF54: Day 4




Κρύψτε τα χαμόγελά σας 
Υπόθεση: Η ζωή δύο αδελφών αλλάζει απότομα όταν βρίσκεται νεκρός ο καλύτερος φίλος του ενός.

Η Γνώμη μου: Ιστορία ενηλικίωσης με φόντο τις δασικές περιοχές του Νιου Τζέρσεϊ. Όχι δηλαδή κάτι που δεν το έχουμε δει αρκετές φορές στον κινηματογράφο. Το γεγονός πως ούτε οι ηθοποιοί ούτε και το συνεργείο είναι επαγγελματίες, δίνει στην ταινία έναν κάποιο αέρα αυθεντικότητας, ενώ τόσο η διεύθυνση φωτογραφίας, όσο και οι ερμηνείες των δύο πιτσιρικάδων, είναι εξαιρετικές.

Πρωτότυπος τίτλος: Hide Your Smiling Faces
Χώρα: Η.Π.Α.
Χρονιά: 2013
Σκηνοθέτης: Ντάνιελ Πάτρικ Καρμπόουν
Τμήμα: Ανοιχτοί Ορίζοντες (Κυρίως πρόγραμμα)
Βαθμολογία: 3/5



Η αιώνια επιστροφή του Αντώνη Παρασκευά
Υπόθεση: Ξεπεσμένος τηλεοπτικός σταρ, αποσύρεται σ’ ένα εγκαταλειμμένο ξενοδοχείο για να σχεδιάσει την μεγάλη επιστροφή του.

Η Γνώμη μου: Σαν κωμωδία η Επιστροφή του Αντώνη Παρασκευά είναι πράγματι ξεκαρδιστική. Τα προβλήματα έρχονται όταν τα δραματικά στοιχεία που θέλει να ενσωματώσει (sic) η σκηνοθέτιδα, ιδιαίτερα στο τελευταίο μέρος, δεν δένουν τόσο καλά με ο,τι έχει προηγηθεί. Η κάπως low budget παραγωγή και η ψηφιακή φωτογραφία, επίσης δεν βοηθάνε να απογειωθεί το όλο εγχείρημα όσο θα θέλαμε, προβλήματα που σχεδόν είσαι διατεθειμένος να τα ξεχάσεις χάρις στο ερμηνευτικό tour de force του Χρήστου Στεργίογλου, στον οποίο άφοβα μπορείς να βάλεις όλη σου την περιουσία στοίχημα για το βραβείο ερμηνείας στην απονομή του Σαββάτου.

Χώρα: Ελλάδα
Χρονιά: 2013
Σκηνοθέτιδα: Ελίνα Ψύκου
Τμήμα: Ελληνικές ταινίες, Διεθνές Διαγωνιστικό
Βαθμολογία: 3.5/5



Πατέρας και γιος
Υπόθεση: Ευκατάστατο ζευγάρι Ιαπώνων, ανακαλύπτει πως ο εξάχρονος μοναχογιός τους δεν είναι ο βιολογικός τους γιος, αφού στο μαιευτήριο τους έδωσαν άλλο παιδί.

Η Γνώμη μου: Καταρχάς κάνε μια χάρη στον εαυτό σου και δες όλες τις ταινίες του Χιροκάζου Κόρε-έντα. Ο άνθρωπος είναι, κατά την γνώμη μου πάντα, ο πιο σημαντικός Ιάπωνας σκηνοθέτης αυτή τη στιγμή.

Το θέμα της νέας του ταινίας, με μια πρώτη ματιά, φαίνεται να είναι κάπως υπερβολικό και σου δίνει την εντύπωση μελοδράματος περασμένων δεκαετιών. Γράψε λάθος. Μπορεί κάθε σεναριακή στροφή που αποφασίζει να ακολουθήσει ο Κόρε-έντα, να μοιάζει με παγίδα έτοιμη να εκτροχιάσει την ιστορία του, η δεξιοτεχνία και η αυθεντικότητα με την οποία καταγράφει τους ήρωες του, ωστόσο, τον οδηγούν κάθε φορά στο σωστό μονοπάτι. Χωρίς καμία διάθεση φτηνού μελοδραματισμού, αυτός ο Πατέρας και Γιος θα σε έχει, καθ' όλη την διάρκεια του, με ένα χαμόγελο στο στόμα και σχεδόν βουρκωμένα μάτια. Καθόλου τυχαία, ο Στίβεν Σπίλμπεργκ έδωσε στην ταινία το βραβείο κριτικής επιτροπής στις φετινές Κάννες και αμέσως μετά αγόρασε τα δικαιώματα για το Αμερικάνικο ριμέικ.

Πρωτότυπος τίτλος: Soshite chichi ni naru
Χώρα: Ιαπωνία
Χρονιά: 2013
Σκηνοθέτης: Χιροκάζου Κόρε-έντα
Τμήμα: Ανοιχτοί Ορίζοντες (Ειδικές προβολές)
Βαθμολογία: 4.5/5

Δευτέρα 4 Νοεμβρίου 2013

TIFF54: Day 3

Miss Violence
Υπόθεση: Την ημέρα των γενεθλίων της, η 11χρονη Αγγελική πηδάει από το μπαλκόνι του σπιτιού της και σκοτώνεται. Ποιο σκοτεινό οικογενειακό μυστικό κρύβεται πίσω από αυτή την πράξη της; Αργυρός Λέοντας Σκηνοθεσίας και Βραβείο Ανδρικής ερμηνείας, στο πρόσφατο φεστιβάλ της Βενετίας.

Η Γνώμη μου: Φαίνεται πως η Ελληνική οικογένεια έχει να δώσει ακόμα μπόλικο υλικό στην εγχώρια κινηματογραφία. Ο Αβρανάς, ωστόσο, έξυπνα δίνει οικουμενική ταυτότητα στην ταινία του, αποφεύγοντας οτιδήποτε θα μπορούσε να χαρακτηρίσει την συγκεκριμένη οικογένεια, «τυπική Ελληνική οικογένεια». Ακόμα και ο περίγυρος της, οι γείτονες, οι δάσκαλοι και η κοινωνική πρόνοια, συμπεριφέρονται με τρόπο που θα μπορούσε να συμπεριφερθεί, πάνω στην αντιμετώπιση του θανάτου ενός παιδιού, ο κάθε άνθρωπος αυτού του πλανήτη. 

Ο Αβρανάς ξέρει να στήνει έξυπνα τα πλάνα του, δημιουργώντας στο μεγαλύτερο μέρος της ταινίας μια υποχθόνια ένταση. Όσο δεν γνωρίζουμε τι ακριβώς συμβαίνει πίσω από τις κλειστές πόρτες των δωματίων της οικογένειας, τόσο η αίσθηση του φόβου μεγαλώνει στον θεατή. Στο τελευταίο μέρος, δυστυχώς, η αποκάλυψη των σκοτεινών μυστικών του πάτερ φαμίλια γίνεται με ελαφρώς άγαρμπο και σε κάποια σημεία υπερβολικό τρόπο, θαρρείς και ο Αβρανάς, θέλει σώνει και καλά να μας δείξει ότι αυτά που τελικά συμβαίνουν στην ζωή των παιδιών αυτής της οικογένειας, είναι απείρως χειρότερα απ' ό,τι μέχρι εκείνη την στιγμή υπονοούταν. Παρ' όλα αυτά, το Miss Violence παραμένει, στο μεγαλύτερο μέρος του, μια συγκλονιστική σπουδή πάνω στην ανθρώπινη φύση και συνεχίζει το φοβερό σερί των αξιολογότατων ταινιών που έχουν βγει από την χώρα μας τα τελευταία χρόνια.

Χώρα: Ελλάδα
Χρονιά: 2013
Σκηνοθέτης: Αλέξανδρος Αβρανάς
Τμήμα: Eλληνικές ταινίες
Βαθμολογία: 4/5

Κυριακή 3 Νοεμβρίου 2013

TIFF54: Days 1&2


Σταμάτα τους χτύπους της καρδιάς
Υπόθεση: Σε μια αγροτική περιοχή του Τέξας, η κόρη μιας θρησκόληπτης οικογένειας με δώδεκα παιδιά, ερωτεύεται έναν ερασιτέχνη αναβάτη ταύρων. Για πρώτη φορά η πίστη της θα δοκιμαστεί.

Η Γνώμη μου: Πατώντας με το ένα πόδι στην μυθοπλασία και με το άλλο στο ντοκιμαντέρ, η ταινία του Ρομπέρτο Μινερβίνι δεν μπορεί να αποφασίσει τι ακριβώς θέλει να είναι. Η καταγραφή της βασανιστικής καθημερινότητας των αγροτών του Τέξας γίνεται με αφοπλιστική αυθεντικότητα. Η συναναστροφή αυτών των ανθρώπων με τα ζώα τους, μας δίνει μερικές αξέχαστες σκηνές, ενώ η γέννηση του μωρού μιας αγρότισσας on camera, προσφέρει την πιο συγκλονιστική στιγμή της ταινίας. Από την άλλη, το σενάριο είναι εντελώς σχηματικό και η όποια υπόθεση, δυστυχώς, μένει υπόθεση μόνο στα χαρτιά, αφού το βασικό ρομάντζο της κόρης με τον αναβάτη οδηγεί την ιστορία σε αδιέξοδα μονοπάτια. Έστω κι έτσι, και παρά τις όποιες αδυναμίες του, το Stop the Pounding Heart παραμένει αυθεντικό δείγμα αμερικάνικου ανεξάρτητου κινηματογράφου, από αυτά που όλο και πιο σπάνια μας έρχονται τα τελευταία χρόνια από την απέναντι πλευρά του Ατλαντικού.

Πρωτότυπος τίτλος: Stop the Pounding Heart
Χώρα: Η.Π.Α.
Χρονιά: 2013
Σκηνοθέτης: Ρομπέρτο Μινερβίνι
Τμήμα: Ανοιχτοί Ορίζοντες (Κυρίως πρόγραμμα)
Βαθμολογία: 3/5


Το παράξενο χρώμα που έχουν τα δάκρυα του κορμιού σου  
Υπόθεση: Ένας άνδρας επιστρέφει σπίτι του από μακρινό ταξίδι και ανακαλύπτει πως η γυναίκα του έχει εξαφανιστεί

Η Γνώμη μου: Περισσότερο ως βίντεο πρότζεκτ παρά ως ταινία θα χαρακτήριζες το νέο δημιούργημα των σκηνοθετών του Amer (όπως φυσικά κι εκείνη την ταινία). Οι άνθρωποι είναι εμφανές ότι ξέρουν να στήνουν πλάνα και να δημιουργούν ατμόσφαιρα με μοναδικό τρόπο. Υπερφορτώνουν όμως τόσο πολύ την κάθε σκηνή, με κάθε είδους τρικ στη φωτογραφία και στο μοντάζ, που είναι σχεδόν αδύνατο να επεξεργαστείς τα όσα παρακολουθείς. Και είναι ακριβώς αυτός ο υπερβάλλον ζήλος τους για το οπτικό αποτέλεσμα που στην πορεία εκτρέπει το σενάριο και οδηγεί την υπόθεση σε δυσνόητα μονοπάτια. Ωραίο λοιπόν το στιλιζάρισμα, αλλά καλό θα ήταν να μην γίνεται αυτοσκοπός.

Πρωτότυπος τίτλος: L’Étrange Couleur des larmes de ton corps
Χώρα: Γαλλία
Χρονιά: 2013
Σκηνοθέτες: Ελέν Κατέτ, Μπρυνό Φορζανί
Τμήμα: Ανοιχτοί Ορίζοντες (Ρεύματα)
Βαθμολογία: 2.5/5


Μόνο οι εραστές μένουν ζωντανοί
Υπόθεση: Δύο εραστές βαμπίρ που ζουν ξεχωριστά, ο ένας στο Ντιτρόιτ και η άλλη στην Ταγγέρη, ξανασμίγουν μετά από χρόνια, για να επιβιώσουν σε έναν μοντέρνο κόσμο που καταρρέει.

Η Γνώμη μου: Αναπάντεχα χιουμοριστική, αλλά και ταυτόχρονα, βαθιά μελαγχολική, η νέα ταινία του μεγάλου Τζιμ Τζάρμους, είναι το προσωπικό του love letter σε ένα κινηματογραφικό είδος που φαίνεται να υπεραγαπάει, προσαρμόζοντας το όμως στο γνώριμο στυλ του. Η επιλογή του χρεοκοπημένου Ντιτρόιτ, όπου εξελίσσεται το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας, παίζει καθοριστικό ρόλο στην ατμόσφαιρα της παρακμής που θέλει να δημιουργήσει ο Τζάρμους, με την post rock μουσική επένδυση να είναι άκρως ταιριαστή και εντυπωσιακή. Από τους ηθοποιούς την παράσταση κλέβει ο Τομ Χιντλεστον σε έναν ρόλο κομμένο και ραμμένο στα μέτρα του και μαζί με την πάντα σπουδαία Τίλντα Σουίντον, δημιουργούν ένα ζευγάρι προορισμένο να αφήσει κινηματογραφική ιστορία.
  
Πρωτότυπος τίτλος: Only Lovers Left Alive
Χώρα: Η.Π.Α.
Χρονιά: 2013
Σκηνοθέτης: Τζιμ Τζάρμους
Τμήμα: Ανοιχτοί Ορίζοντες (Ταινία έναρξης)
Βαθμολογία: 4/5

Τρίτη 15 Οκτωβρίου 2013

TIFF54: Movies You Must See

Ξεκινάει σε δύο εβδομάδες το 54ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης (για του οποίου τις απαράδεκτες νέες τιμές αναφέρθηκα σε προηγούμενη ανάρτηση). Έως και την στιγμή που γράφω αυτές τις γραμμές έχουν ήδη ανακοινωθεί οι ταινίες από τα τμήματα των Ανοιχτών Οριζόντων, τις Ματιές στα Βαλκάνια και του Αφιερώματος στον Σύγχρονο Αργεντίνικο Κινηματογράφο. Ενώ απομένει να ανακοινωθεί το Διαγωνιστικό τμήμα και οι Ελληνικές ταινίες.

Ξεκίνησα λοιπόν μια λίστα στο IMDB, στην οποία κάνω ένα «ξεσκαρτάρισμα», επιλέγοντας τις ταινίες τις οποίες θεωρώ ότι αξίζει κάποιος να κάνει τον κόπο να τις δει. Την λίστα μπορείς να την δεις εδώ, όπως και στην πλαϊνή στήλη. Η σειρά είναι αξιολογική και θα ανανεώνεται σε οποιαδήποτε προσθήκη καινούργιου τμήματος.

Τετάρτη 25 Σεπτεμβρίου 2013

CineΚάρταF 2013 - 2014

«Φέτος, το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης εγκαινιάζει τη νέα Κάρτα Μέλους, η οποία άλλαξε σύμφωνα με τα δεδομένα που διαμορφώνει  η δυναμική του Φεστιβάλ, αλλά και το ίδιο το κοινό, στοχεύοντας τόσο στην ενδυνάμωση της σχέσης των μελών του Φεστιβάλ με την ετήσια λειτουργία του Οργανισμού, όσο και στην καλύτερη δυνατόν εξυπηρέτησή τους στις μεγάλες διοργανώσεις.»

Με αυτήν την ανακοίνωση, το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης ενημέρωσε πριν λίγες εβδομάδες το κοινό, πως οι τιμές στην κάρτα μέλους που εκδίδει κάθε χρόνο για τις δραστηριότητες του (φεστιβάλ κινηματογράφου, φεστιβάλ ντοκιμαντέρ κ.τ.λ.), αλλάζουν. Όπως θα περίμενε κάθε νοήμον άνθρωπος, σε μια χώρα που διανύει την μεγαλύτερη κρίση που έχει περάσει ποτέ λαός που δεν συμμετέχει σε πόλεμο, οι τιμές θα άλλαζαν προς τα κάτω. Μόνο που ως γνωστόν στην Ελλάδα εκεί που τελειώνει η λογική, ξεκινάει η πραγματικότητα.