TIFF56: Days 6 & 7

Ατίθασες
Υπόθεση: Κάπου σε ένα χωριουδάκι στην βόρεια Τουρκία, πέντε ορφανές αδελφές που ζουν μαζί με την γιαγιά και τον καταπιεστικό θείο τους, προσπαθούν να αποδράσουν από την σκληρή καθημερινότητα τους.

Η Γνώμη μου: Όχι άδικα θα ακούσεις να συγκρίνουν το σκηνοθετικό ντεμπούτο της Ντενίζ Γκαμζέ Έργκυβεν, με το αντίστοιχο της Σοφία Κόπολα, το The Virgin Suicides. Τόσο η θεματολογία όσο και το σκηνοθετικό ύφος, κάπου ανάμεσα στο ονειρικό και το ρεαλιστικό, καταδεικνύουν εμφανώς τις επιρροές του Mustang. Δυστυχώς τα άσχημα νέα ξεκινούν από την μέση τις ταινίας, όπου μετά από ένα εξαιρετικότατο ανάλαφρο πρώτο μέρος, η αναπόφευκτη στροφή προς το δραματικό φανερώνει και τις αδυναμίες του σεναρίου, με πιο σημαντική απ' όλες, τον χαρακτήρα του θείου των κοριτσιών που συγκεντρώνει πάνω του κάθε πιθανό κλισέ που μπορείς να συναντήσεις σε έναν κινηματογραφικό δυνάστη κηδεμόνα. 

Πρωτότυπος τίτλος: Mustang
Χώρα: Τουρκία
Χρονιά: 2015
Σκηνοθέτιδα: Ντενίζ Γκαμζέ Έργκυβεν
Τμήμα: Bραβείο LUX Eυρωπαϊκού Kοινοβουλίου
Βαθμολογία: 3.5/5

Ο θησαυρός
Υπόθεση: Δύο γείτονες από το Βουκουρέστι ψάχνουν να βρουν ένα χαμένο θησαυρό, ο ένας για να λύσει τα οικονομικά προβλήματα που τον βασανίζουν κι ο άλλος για να γίνει ήρωας στα μάτια του γιου του.

Η Γνώμη μου: Παίρνοντας ένα γεγονός που του συνέβη πριν μερικά χρόνια και αναπλάθοντας το με το δικό του υποτονικό χιούμορ, ο Κορνέλιου Πορουμπόιου παραδίδει μία ενδιαφέρουσα σκιαγράφηση χαρακτήρων που θα μπορούσες να την χαρακτηρίσεις και ως εξαιρετικά πρωτότυπη εάν, ως ένα σημείο, δεν προδιδόταν από μία ελαφρά ατονία στα όρια της απόλυτης βαρεμάρας.

Πρωτότυπος τίτλος: Comoara
Χώρα: Ρουμανία
Χρονιά: 2015
Σκηνοθέτης: Κορνέλιου Πορουμπόιου
Τμήμα: Ειδικές προβολές
Βαθμολογία: 3/5

TIFF56: Day 5

Chevalier
Υπόθεση: Έξι άνδρες που επιστρέφουν από μία χειμερινή εκδρομή ψαρέματος, βρίσκονται αποκλεισμένοι κάπου στον Σαρωνικό εξαιτίας μιας μηχανικής βλάβης. Για να «σκοτώσουν» τον χρόνο τους αποφασίζουν να παίξουν ένα αυτοσχέδιο παιχνίδι όπου ο καθένας θα κρίνει τους άλλους στο οτιδήποτε και θα τους βαθμολογεί. Αυτός που θα συγκεντρώσει τους περισσότερους βαθμούς θα κερδίσει ένα δαχτυλίδι Chevalier.

Η Γνώμη μου: Ξέχνα την προηγούμενη ταινία της Αθηνάς Ραχήλ Τσαγκάρη, ξέχνα και το περίφημο Greek weird wave. Το Chevalier είναι μία καθαρόαιμη κωμωδία και δεν ντρέπεται να σου το υπενθυμίζει σχεδόν σε κάθε δευτερόλεπτο. Και ενώ τα αστεία διαδέχονται το ένα το άλλο με ρυθμούς πολυβόλου, κάπου στο ενδιάμεσο η Τσαγκάρη προλαβαίνει να κάνει ένα εύστοχο σχόλιο πάνω στην ανδρική φύση, τον ανταγωνισμό και την έμφυτη ανάγκη των ανθρώπων να κρίνουν τους πάντες και τα πάντα. Κρίμα που κάποια χοντροκομμένα αστεία ίσως ξενερώσουν αυτούς που ψάχνουν για κάτι πιο «καλλιτεχνικό», ενώ από την άλλη το arthouse περιτύλιγμα του Chevalier μάλλον θα απωθήσει εκ των προτέρων αυτούς που επιζητούν μία κωμωδία για να περάσει ευχάριστα η ώρα τους. 

Πρωτότυπος τίτλος: Chevalier
Χώρα: Ελλάδα
Χρονιά: 2015
Σκηνοθέτιδα: Αθηνά Ραχήλ Τσαγκάρη
Τμήμα: Ειδικές προβολές
Βαθμολογία: 4/5

TIFF56: Day 3

Αν
Υπόθεση: Ένας ιδιοκτήτης αρτοποιείου, μία μαθήτρια λυκείου και μία ηλικιωμένη γυναίκα θα αναπτύξουν μια ιδιαίτερη φιλία μεταξύ τους, εξαιτίας ενός γλυκού γεμιστού με πάστα κόκκινου φασολιού, που λέγεται «αν».

Η Γνώμη μου: Εάν σου αρέσει το σινεμά του Χιροκάζου Κόρε-Έντα, με το An θα νοιώσεις σαν στο σπίτι σου. Το πρώτο μισό της ταινίας είναι ένας μικρός θρίαμβος συναισθημάτων, με την ιστορία να ξετυλίγεται με ζεν ρυθμούς παρακολουθώντας την καθημερινότητα τριών ανθρώπων που σου είναι αδύνατον να μην τους αγαπήσεις. Ενώ, παρόλο που το δεύτερο μέρος καταφεύγει σε εύκολους μελοδραματισμούς και κάποιες αχρείαστες υποπλοκές, η σκηνοθέτιδα Ναόμι Καουάσε καταφέρνει να κλείσει την ιστορία της με ένα αληθινά συγκινητικό φινάλε.

Πρωτότυπος τίτλος: An
Χώρα: Ιαπωνία
Χρονιά: 2015
Σκηνοθέτιδα: Ναόμι Καουάσε
Τμήμα: Eιδικές προβολές
Βαθμολογία: 4/5

Ταύρος από νέον
Υπόθεση: Κάπου στην βορειανατολική Βραζιλία, δύο άνδρες, μία γυναίκα κι ένα μικρό κοριτσάκι προσπαθούν να επιβιώσουν δουλεύοντας σε ένα ροντέο με ταύρους. 

Η Γνώμη μου: Από τις ταινίες που γνωρίζεις σχεδόν από το πρώτο δεκάλεπτο ότι θα «διώξει» αρκετό κόσμο από την αίθουσα γιατί δεν συμβαίνει απολύτως τίποτα καθ όλη την διάρκεια της. Κι όμως για μένα αποτελεί τεράστιο κατόρθωμα να κινηματογραφήσει κάποιος το απόλυτο τίποτα και να παραδώσει κάτι τόσο ατμοσφαιρικό, αισθησιακό και χιουμοριστικό. Βασικά το Neon Bull είναι ακριβώς το είδος της ταινίας που θέλω να βλέπω σε ένα φεστιβάλ κι αυτό που προσπαθεί να κάνει, το κάνει εξαιρετικά.   

Πρωτότυπος τίτλος: Boi neon
Χώρα: Βραζιλία
Χρονιά: 2015
Σκηνοθέτης: Γκαμπριέλ Μασκάρο
Τμήμα: Aνοιχτοί Oρίζοντες
Βαθμολογία: 4/5

Δεσμοί αίματος
Υπόθεση: Σε ένα χωρίο στην Ισλανδία, δύο αδέρφια που έχουν να μιλήσουν 40 χρόνια, θα βρεθούν πιο κοντά όταν μια θανατηφόρος νόσος θα εξοντώσει όλα τα κριάρια της περιοχής.

Η Γνώμη μου: Δράμα που ξετυλίγεται αργά και νωχελικά με μικρές χιουμοριστικές πινελίες εδώ κι εκεί και ένα φινάλε που θα το θυμάσαι για πολύ καιρό. Μακράν το πιο δυνατό χειροκρότημα που άκουσα μέχρι στιγμής στο φεστιβάλ και σίγουρο κάποιο μεγάλο βραβείο στην τελετή του Σαββάτου. 

Πρωτότυπος τίτλος: Hrútar
Χώρα: Ισλανδία
Χρονιά: 2015
Σκηνοθέτης: Γκρίμουρ Χακόναρσον
Τμήμα: Διεθνές Διαγωνιστικό
Βαθμολογία: 4/5

TIFF56: Day 2

600 μίλια
Υπόθεση: Ένας νεαρός Μεξικανός λαθρέμπορος όπλων και ένας ντετέκτιβ αναγκάζονται να διανύσουν 600 μίλια στο Μεξικό.

Η Γνώμη μου: Το ξέρω η πλοκή της ταινίας έτσι όπως την περιγράφω είναι λιγάκι γενικευμένη, αλλά παρόλα αυτά έχω καταφέρει να προδώσω το πρώτο μισό μέρος της. Λίγα πράγματα δηλαδή συμβαίνουν στο κινηματογραφικό ντεμπούτο του Γκαμπριέλ Ριπστάιν και ακόμα λιγότερες είναι η σκηνές που θα σε εκπλήξουν με την πρωτοτυπία τους. Έστω κι έτσι όμως το 600 miles διαθέτει ένα δίδυμο ηθοποιών που ανταποκρίνονται και με το παραπάνω στις απαιτήσεις των ρόλων τους και ένα σενάριο που κλείνει έξυπνα το μάτι στο συγγραφικό έργο του Κόρμακ ΜακΚάρθυ.

Πρωτότυπος τίτλος: 600 Millas
Χώρα: Μεξικό
Χρονιά: 2015
Σκηνοθέτης: Γκαμπριέλ Ριπστάιν
Τμήμα: Διεθνές Διαγωνιστικό
Βαθμολογία: 3.5/5

Από μακριά
Υπόθεση: Άνδρας που προσελκύει νεαρούς άντρες στο διαμέρισμα του για να τους κοιτάει από μακριά δίχως να τους αγγίζει, αναπτύσσει μια ιδιαίτερη σχέση με έναν από αυτούς.

Η Γνώμη μου: Κάτι σαν ψυχολογικό θρίλερ χωρίς όμως το... θρίλερ. Το βραβευμένο με το Χρυσό Λιοντάρι στο πρόσφατο φεστιβάλ της Βενετίας, κάτι προσπαθεί να πει για την ματαιότητα των ανθρώπινων σχέσεων και την απόσταση που μας χωρίζει με τους γύρω μας, αλλά μάλλον σκοντάφτει σε μία όχι τόσο πρωτότυπη πλοκή και ένα φινάλε που λιγάκι απογοητεύει. Σταν συν της ταινίας η σκηνοθεσία και η απαστράπτουσα φωτογραφία της.

Πρωτότυπος τίτλος: Desde allá
Χώρα: Βενεζουέλα
Χρονιά: 2015
Σκηνοθέτης: Λορένσο Βίγας
Τμήμα: Διεθνές Διαγωνιστικό
Βαθμολογία: 3/5

Ο γιος του Σαούλ
Υπόθεση: Στο Άουσβιτς του 1944 ένας Ούγγρος Εβραίος που εργάζεται στο στρατόπεδο συγκέντρωσης ως Ζόντερκομμαντο, ανακαλύπτει το πτώμα ενός παιδιού που θεωρεί ότι είναι ο γιος του.

Η Γνώμη μου: Θυελλώδες κινηματογραφικό ντεμπούτο από τον Λάσλο Νέμες που από το πρώτο πλάνο σε βάζει κατευθείαν στην καρδία του κολαστηρίου του Άουσβιτς. Εκεί που διαφέρει όμως το Son of Saul σε σχέση με όσες ταινίες έχουμε δει με θέμα το ολοκαύτωμα, είναι ότι δεν προσπαθεί να σε σοκάρει με σκληρές εικόνες βίας, οι οποίες ως επί το πλείστον βρίσκονται στο φόντο εκτός εστίασης. Η μεγαλύτερη φρίκη της ταινίας είναι ο ίδιος ο πρωταγωνιστής της, το βλέμμα του, η απόγνωση του και κυρίως ένα χαμόγελο εκεί προς το φινάλε που θα τσακίσει κάθε κομμάτι της ύπαρξης σου.

Πρωτότυπος τίτλος: Saul Fia
Χώρα: Ουγγαρία
Χρονιά: 2015
Σκηνοθέτης: Λάσλο Νέμες
Τμήμα: Eιδικές προβολές
Βαθμολογία: 5/5 

TIFF56: Day 1

Αφερίμ!
Υπόθεση: Στην Ρουμανία του 1835, ένας χωροφύλακας και ο γιος του διασχίζουν την χώρα με σκοπό να βρουν έναν τσιγγάνο σκλάβο που δραπέτευσε από το αφεντικό του. 

Η Γνώμη μου: Γουέστερν εποχής, μάθημα ιστορίας και ταυτόχρονα σάτιρα σε κάθε πιθανό θεσμό (αστυνομία, εκκλησία, κυβερνητική εξουσία). Το Aferim! κρατάει κυριολεκτικά απόσταση από τον κάθε χαρακτήρα που παρελαύνει και με γερές δόσεις χιούμορ, παρουσιάζει μια ιστορία που μοιάζει να είναι επίκαιρη σχεδόν 200 χρόνια από το έτος στο οποίο εξελίσσεται. Εντυπωσιακή η ασπρόμαυρη (σε 35mm φιλμ) φωτογραφία και απόλυτα δίκαιο το βραβείο σκηνοθεσίας στο φετινό φεστιβάλ του Βερολίνου.

Πρωτότυπος τίτλος: Aferim!
Χώρα: Ρουμανία
Χρονιά: 2015
Σκηνοθέτης: Ράντου Zούντε
Τμήμα: Mατιές στα Bαλκάνια
Βαθμολογία: 4/5 (ίσως και παραπάνω)

TDF17: Days 9&10

 

The Circus Dynasty - Ανάμεσα στην σαπουνόπερα και την ταινία τεκμηρίωσης, το Circus Dynasty έχει σαν αβαντάζ την τρομερά ενδιαφέρουσα θεματολογία του για τις ζωές και την καθημερινότητα των ανθρώπων που συμμετέχουν στο μεγαλύτερο τσίρκο της Ευρώπης. 4/5

 The Wanted 18 - 18 αγελάδες φέρνουν τα πάνω στις σχέσεις των Παλαιστίνιων κατοίκων του Μπέιτ Σαχούρ και του κράτους του Ισραήλ. Αρκετά πρωτότυπο και διασκεδαστικό ντοκιμαντέρ που αναμιγνύει με έξυπνο τρόπο το docudrama και το claymation, ενώ ταυτόχρονα αποτυπώνει με κατανοητό τρόπο την διένεξη ανάμεσα στους δυο λαούς. 4/5

Pepe Mujica: Lessons from the Flowerbed - Μαθήματα ζωής (και θανάτου) από έναν πέρα για πέρα συμπαθητικό γεράκο, πρώην ανθοπώλη, που απλά τυγχάνει να είναι και ο πρόεδρος της Ουρουγουάης. 3.5/5

The Age of Love - Ηλικιωμένοι συμμετέχουν σε γκρουπ γνωριμιών για την ανάδειξη του καταλληλότερου πιθανού συντρόφου τους. Τρομερά διασκεδαστικό όσο διαρκεί και με τις κατάλληλες δώσεις συναισθηματισμού, το Age of Love, δυστυχώς «υποφέρει» από το γεγονός ότι εν τέλει δεν καταφέρνει να παραδώσει κάποιο σπουδαίο μάθημα ζωής. 3.5/5

ThuleTuvalu - Η καθημερινότητα των ανθρώπων δύο εντελώς διαφορετικών περιοχών (η Θούλη του παγωμένου βορά και το Τουβαλού στη μέση του Ειρηνικού ωκεανού), όπως αυτή επηρεάζεται από το λιώσιμο των πάγων και την αύξηση της στάθμης της θάλασσας. 3.5/5

Between Rings - Η ζωή της Έσθερ από την Ζάμπια, η οποία έχει αναδειχθεί εφτά φορές παγκόσμια πρωταθλήτρια του μποξ. Πολύ σημαντικό να βλέπεις επιτέλους κι ένα ντοκιμαντέρ γυρισμένο σε φιλμ, τι κρίμα που η θεματολογία του δεν αποδεικνύεται τόσο ενδιαφέρουσα.

TDF17: Days 5-8

We Come as Friends - «Ερχόμαστε στην Αφρική για να βοηθήσουμε τους ανθρώπους που έχουν ανάγκη. Που είναι το κακό να βγάλουμε και οικονομικό κέρδος στην πορεία;» Τα λόγια ενός από τους δεκάδες βλαμμένους Αμερικανούς που, κρατώντας μια Βίβλο στο χέρι, βρίσκονται στο Σουδάν απλά και μόνο για να κερδίσουν την μάχη με τους Κινέζους για τα πετρέλαια της περιοχής. Ό,τι εξελίσσεται μπροστά στα μάτια μας κατά την διάρκεια του ντοκιμαντέρ του Χούμπερτ Ζάουπερ δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια ωδή στην ανθρώπινη βλακεία. 4.5/5

Virunga - Για τα πετρέλαια του Κονγκό το τίμημα πληρώνουν οι τελευταίοι ορεσίβιοι γορίλες του πλανήτη, στο υποψήφιο για Όσκαρ ντοκιμαντέρ του Netflix. Που περισσότερο μοιάζει με κατασκοπική περιπέτεια, παρά για ντοκιμαντέρ. 4/5

The Chimpanzee Complex - Πως θα ήταν το ριμέικ του πλανήτη των πιθήκων εάν το σκηνοθετούσε ο Ταρκόφσκι; Ο σκηνοθέτης Μαρκ Σμιντ στο Q&A μετά την προβολή δεν έκρυψε τα δάνεια του από το Solaris, σε ένα ντοκιμαντέρ που καταφέρνει να χτίσει μια εντυπωσιακά κλειστοφοβική ατμόσφαιρα και να σε βάλει στο επίκεντρο του εφιάλτη του ιδρύματος που λειτουργεί στην Ολλανδία για χιμπατζήδες με ψυχολογικά προβλήματα. 4/5

TDF17: Days 3&4

 

The Measure of All Things - Να και μια ταινία που όσο κι αν θέλεις δεν μπορείς να την κατεβάσεις από το διαδίκτυο, για τον απλούστατο λόγο πως είναι λιγάκι δύσκολο να κατεβάσεις και την ζωντανή ορχήστρα που συνοδεύει τα πλάνα, αλλά και τον σκηνοθέτη της που αφηγείται τα όσα διαδραματίζονται επί της οθόνης. Το αποτέλεσμα παραμένει παραδόξως άκρως κινηματογραφικό και τρομερά διασκεδαστικό καθώς η θεματολογία της ταινίας (τα πιο παράδοξα ρεκόρ γκίνες), σου αφήνει στα 65 λεπτά της διάρκειας της, ένα μόνιμο χαμόγελο ζωγραφισμένο στα χείλη. 4.5/5

Just Eat It: A Food Waste Story - Ζευγάρι από το Καναδά αποφασίζει να περάσει τους επόμενους έξι μήνες τρώγοντας αποκλειστικά φαγητό που έχει πεταχτεί στα σκουπίδια. Το αποτέλεσμα του πειράματος τους είναι εγγυημένο πως θα σε σοκάρει και θα σε κάνει να αναλογιστείς πολλά όταν θα ξαναπάς σε κάποιο σούπερ μάρκετ για ψώνια ή όταν θα προσπαθήσεις να υπολογίσεις την επόμενη μερίδα του φαγητού σου. 4/5

Silvered Water, Syria Self-Portrait - Αποτελούμενη κατά κύριο λόγο από ερασιτεχνικά πλάνα τραβηγμένα από  κινητά ή φτηνές κάμερες, η ταινία του «εξώριστου» στο Παρίσι Μάα Αλ Φίντα είναι ένα κινηματογραφικό σοκ που θα σε βάλει στο επίκεντρο του ολέθρου της Συρίας, χωρίς ωστόσο να σου δώσει κάποια εξήγηση (αν υπάρχει) για το πως ακριβώς έφτασε η χώρα σε αυτό το σημείο. 3.5/5

Χαίρε και Πίει Ευ - Μικρού μήκους φιλμάκι με συνεντεύξεις από οινοπαραγωγούς στην Ελλάδα, που λόγω της μικρής του δόσης δεν καταφέρνει να σε μεθύσει αλλά απλά να σου δώσει μια γεύση από το Ελληνικό κρασί. 3/5

TDF17: Days 1&2

 

The Salt of the Earth - Αφού φροντίζει μεθοδικά να σου στερήσει οποιοδήποτε ίχνος ελπίδας για το μέλλον και το παρόν της ανθρωπότητας, ο Βιμ Βέντερς, ρίχνει μια ακτίδα φωτός σε όλα όσα έχουν προηγηθεί στο συγκλονιστικό ταξίδι του διάσημου φωτογράφου Σεμπαστιάου Σαλγάδου και σου δίνει το δικαίωμα να ελπίζεις, έστω αμυδρά, πως ο κόσμος μας μπορεί να γίνει καλύτερος, εάν φερθούμε στην φύση και στο ζωικό βασίλειο με την ευλάβεια και την αγάπη που τους αξίζει. 4.5/5

Samios - Οκτάλεπτη μίνι συνέντευξη με τον ζωγράφο Παύλο Σάμιο, όχι αρκετή για να μας τον συστήσει έστω και στο ελάχιστο και με ποιότητα εικόνας και ήχου σαν να βλέπεις βιντεάκι 360p από το youtube, σε οθόνη 500 ιντσών. 1.5/5

Tales of the Grim Sleeper - Πόσο αξίζει η ζωή μιας μαύρης πόρνης στο Λος Άντζελες; Περίπου όσο και οι ζωές 100 παρόμοιων γυναικών, όσα και τα θύματα του πιο δραστήριου κατά συρροή δολοφόνου στην Καλιφόρνια τις τελευταίες δεκαετίες, ο οποίος δρούσε ανενόχλητος γιατί πολύ απλά, στην καρδιά του σύγχρονου δυτικού πολιτισμού, κανένας δεν νοιαζόταν για τα θύματα του. 4/5

 Αρκαδία Xαίρε - 15 χρόνια μετά την Αγέλαστο Πέτρα, ο Έλληνας Τέρενς Μάλικ των ντοκιμαντέρ, Φίλιππος Κουτσαφτής, ταξιδεύει στην Αρκαδία για να κινηματογραφήσει την αντίθεση του ιστορικού παρελθόντος αυτού του τόπου, με το σύγχρονο απομονωμένο (σχεδόν εγκαταλελειμμένο) παρόν. Εάν δεν υπήρχε το τόσο εξαντλητικό voice over του σκηνοθέτη, όπου μπλέκει φιλοσοφικά ερωτήματα της ζωής με αναφορές σε αρχαίες  παραδόσεις και μύθους, θα μιλούσαμε για ένα από τα πιο εντυπωσιακά ντοκιμαντέρ που κινηματογραφήθηκαν ποτέ για τις ομορφιές της χώρας μας. 3/5

The Look of Silence - Αυτή τη φορά ο Τζόσουα Οπενχάιμερ δεν αφήνει τους γκάγκστερ που ήταν υπεύθυνοι για μια από τις μεγαλύτερες γενοκτονίες παγκοσμίως πριν 50 χρόνια στην Ινδονησία να γελοιοποιηθούν από μόνοι τους, αναπαριστώντας με τον πιο τραγελαφικό τρόπο τα εγκλήματα τους, όπως στο Act of Killing. Αυτή την φορά βάζει τον αδερφό ενός από τα θύματα να αντιπαρατεθεί πρόσωπο με πρόσωπο με τους δολοφόνους και το αποτέλεσμα είναι τόσο έντονο και συγκλονιστικό όσο θα περίμενες. 4/5 (Επιφυλάσσομαι για μεγαλύτερη βαθμολογία την δεύτερη φορά που θα το δω).

TIFF55: Day 8

Forget Me Not
Υπόθεση: Ένας Έλληνας δύτης βρίσκεται για κάποιο λόγο στην Νέα Ορλεάνη και μετά κάτι ψάχνει στην Αλάσκα.

Η Γνώμη μου: Είναι φανερό ότι ο Γιάννης Φάγκρας ποτέ δεν κατάφερε να ολοκληρώσει την ταινία που είχε στο μυαλό του. Λόγω διάφορων δυσκολιών (δεκα χρόνια υποτίθεται ότι κράτησε ολόκληρο το στάδιο της παραγωγής), το Forget Me Not μοιάζει με ένα ακατανόητο συνονθύλευμα σκόρπιων σκηνών που κολλήθηκαν άρον άρον στο μοντάζ, με σκοπό να παρουσιαστεί σε όσους έκαναν το λάθος να το χρηματοδοτήσουν. Το μεγαλύτερο πρόβλημα της ταινίας όμως είναι αλλού. Ακόμα και αν είχαν ολοκληρωθεί σωστά τα γυρίσματα, οι ερμηνείες όλων των ηθοποιών είναι το λιγότερο απαράδεκτες. Ο Γιάννης Στάνκογλου ερμηνεύει συλαβίζοντας με κάκιστη Αγγλική προφορά, η ερωμένη του Αλίκη Δανέζη - Κνούτσεν ερμηνεύει συλαβίζοντας με κάκιστη Ελληνική προφορά και οι υπόλοιποι Αμερικανοί ερασιτέχνες ηθοποιοί εκστομίζουν διάφορες αμπελοφιλοσοφίες με μπλαζέ ύφος. Γενικότερα ο Φαγκράς είναι ακόμα ένας Έλληνας σκηνοθέτης που πέφτει θύμα των υπέρμετρων φιλοδοξιών του. Ξεκίνησε τα γυρίσματα μιας διεθνής υπερπαραγωγής νομίζοντας ότι είναι ο νέος Τέρενς Μάλικ, ενώ στην πραγματικότητα οι ικανότητες του δεν ξεπερνούν αυτές ενός Εντ Γούντ.

Χώρα Παραγωγής: Ελλάδα
Χρονιά: 2014
Σκηνοθέτης: Γιάννης Φάγκρας
Τμήμα: Διεθνές Διαγωνιστικό
Βαθμολογία: 0.5/5

TIFF55: Day 7

Νορβηγία
Υπόθεση: Ένα βαμπίρ φτάνει στην Αθήνα του 1984 για να βρει ένα κορίτσι και ένα παλιό του φίλο νεκροθάφτη. 

Η Γνώμη μου: Δεν μπορείς να μην θαυμάσεις την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Γιάννη Βεσλεμέ και μόνο για το γεγονός ότι στα 75 της λεπτά, ακολουθεί αποκλειστικά και μόνο τους δικούς της κανόνες. Με παιχνιδιάρικη ατμόσφαιρα, εξαιρετική ηλεκτρονική μουσική (από τον ίδιο τον Βεσλεμέ) και ουκ ολίγο στιλιζάρισμα, η Νορβηγία προσπαθεί να αποτίσει φόρο τιμής ταυτόχρονα στις Ελληνικές βιντεοταινίες, στα cult θρίλερ της δεκαετίας του 80, και στο σινεμά του Νικολαΐδη. Είναι σχεδόν κρίμα που το όλο εγχείρημα σκοντάφτει (όπως οι περισσότερες Ελληνικές ταινίες) στον χαμηλό προϋπολογισμό της, που αποδεικνύεται σαφώς κατώτερος των φιλοδοξιών του σκηνοθέτη, αλλά και στο γεγονός ότι προσπαθεί να κολλήσει τόσα πολλά και διαφορετικά κινηματογραφικά είδη μαζί, με το τελικό αποτέλεσμα να μοιάζει απλά με μία άνιση συρραφή φοβερών ιδεών, που όμως δεν έχουν σχεδόν καμία συνεκτικότητα.

Χώρα Παραγωγής: Ελλάδα
Χρονιά: 2014
Σκηνοθέτης: Γιάννης Βεσλεμές
Τμήμα: Διεθνές Διαγωνιστικό
Βαθμολογία: 3/5

TIFF55: Day 3

Ο Γύπας
Υπόθεση: Μεταλάς που δουλεύει σαν προσωρινός υπάλληλος σε τράπεζα, σκαρφίζεται το μεγάλο κόλπο για να κοροϊδέψει το σύστημα.

Η Γνώμη μου: Θα μπορούσα να σου το προτείνω και μόνο για την σκηνή με την μακαρονάδα που παίζει να είναι και το πιο αστείο πράγμα που έχω δει σε ταινία εδώ και πολλά χρόνια (δεν μπορούσα να αναπνεύσω από τα γέλια). Φαντάσου τον Χάρμονι Κορίν να σκηνοθετεί το ριμέικ του Pickpocket του Μπρεσόν με το volume στο συν άπειρο. Thumbs up στον πρωταγωνιστή Τζόσουα Μπερτζ για την πέρα από κάθε φαντασία tour de force ερμηνεία του.

Χώρα Παραγωγής: Αμερική
Χρονιά: 2014
Σκηνοθέτης: Τζόελ Ποτράικους
Τμήμα: Ανοιχτοί Ορίζοντες
Βαθμολογία: 4.5/5 

Στα γρήγορα:
Magical Girl: Ξεκινάει σαν ένα χαμηλότονο γλυκόπικρο δράμα και σταδιακά εξελίσσεται σε ψυχολογικό θρίλερ που κάθε του σεναριακή στροφή είναι πιο απρόβλεπτη κι από την προηγούμενη. 4.5/5

Goodnight Mommy:  H Torture Porn εκδοχή του Funny Games. Μόνο για τους φανατικούς του Χάνεκε (ή και του Saw) 3/5

TIFF55: Day 2

Η φυλή
Υπόθεση: Σε ένα σχολείο κωφών στην Ουκρανία, ένας έφηβος μπλέκει με μια συμμορία νεαρών συμμαθητών του.

Η Γνώμη μου: Με μακρόσυρτα μονοπλάνα, χωρίς διαλόγους και με σαφή δάνεια από το σινεμά του Γκασπάρ Νοέ, το ντεμπούτο του Ουκρανού Μίροσλαβ Σλαμποσπίτσκιι, είναι η απόλυτη κινηματογραφική γροθιά στο στομάχι για φέτος. Χρησιμοποιώντας την απουσία διαλόγων περισσότερο σαν gimmick και λιγότερο για να αναδείξει τα προβλήματα της κοινωνίας των κωφών, το φιλμ περνάει από την μια εντυπωσιακή σκηνή στην επόμενη ανεβάζοντας διαρκώς τις εντάσεις, με αποκορύφωμα το συγκλονιστικό φινάλε που θα λιγήσει τα νεύρα και του πιο σκληρόπετσου σινεφίλ. Συγκεκριμένα κατά την προβολή της ταινίας στο Ολύμπιον, υπήρξαν δύο λιποθυμιές στην πλατεία, την στιγμή που ο διπλανός μου στο θεωρείο τραβούσε τα μαλιά του και ούρλιαζε, ενώ πίσω μου κάποιοι γελούσαν και μπροστά μου ένα ζευγάρι φιλιόντουσαν (!!!). Βροντερό το χειροκρότημα στο φινάλε.

Χώρα Παραγωγής: Ουκρανία
Χρονιά: 2014
Σκηνοθέτης: Μίροσλαβ Σλαμποσπίτσκιι
Τμήμα: Διεθνές Διαγωνιστικό
Βαθμολογία: 4.5/5 (κρατάω το πεντάρι για την δεύτερη φορά που θα το ξαναδώ)

Στα γρήγορα:
Métamorphoses: Η καλύτερη ταινία του Κριστόφ Ονορέ εδώ και πολλά χρόνια, είναι μια ονειρική ελεύθερη διασκευή στο έργο του Οβίδιου, προσαρμοσμένη στα βουκολικά τοπία της σύγχρονης Γαλλίας. 4/5

Timbuktu: Περισσότερο χαμηλότονο απ' ό,τι θα περίμενες από μια ταινία που πραγματεύεται την κατοχή του Τιμπουκτού από τους τζιχαντιστές. Το φιλμ Αμπντεραμάν Σισακό, τονίζει την βια υπογείως παρακολουθόντας τις ζωές μιας χούφτας ανθρώπων να αλλάζουν σταδιακά. 3.5/5

Phoenix: Εξαιρετικό ερμηνευτικά και σκηνοθετικά, τούτο το φιλμ νουάρ σκοντάφτει ελαφρώς στην ολίγον παράλογη πλοκή του, αν και στο τέλος αποζημιώνει με μια σκηνή προορισμένη να μείνει κλασσική (Ένα Οσκαρ στην Νίνα Χος τώρα παρακαλώ). 3.5/5

TIFF55: Day 1

Viktoria
Υπόθεση: Στην κομμουνιστική Βουλγαρία του 1979, η Μποριάνα ονειρεύεται να φύγει με τον σύζυγο της για την Βενετία. Τα σχέδια τους αλλάζει η γέννηση της κόρης τους, καθώς το μωρό γεννιέται χωρίς αφαλό και ανακηρύσσεται σε σύμβολο της χώρας.

Η Γνώμη μου: Πρεμιέρα με το αριστερό για φέτος, καθώς η Βικτόρια είναι χωρίς καμία αμφιβολία μία από τις χειρότερες ταινίες που έχω δει τα τελευταία χρόνια στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. 

Αρκετά ενδιαφέρουσα σαν ιδέα (αν και υποτίθεται ότι βασίζεται σε αληθινή ιστορία), η ταινία της Μάγια Βίτκοβα δεν αποφασίζει ποτέ τι ακριβώς θέλει να είναι. Πότε χιουμοριστική, πότε σουρεαλιστική και πότε αυστηρά δραματική, η Βικτόρια προδίδεται από τις άνισες δόσεις όλων των παραπάνω στοιχείων, από την έλλειψη κάποιου χαρακτήρα που να μπορείς έστω και στο ελάχιστο να συνδεθείς μαζί του και από την τεράστια διάρκεια της (155 λεπτά που μοιάζουν σαν αιώνες). Ακόμα και αυτές οι χιουμοριστικές στιγμές, που μέχρι την μέση της ταινίας δίνουν ένα ελάχιστο ενδιαφέρον, πολλές φορές δημιουργούν την εντύπωσή ότι δεν είναι ηθελημένη επιλογή της σκηνοθέτιδας, αλλά μάλλον της βγήκαν κατά λάθος στην πορεία των γυρισμάτων. Στα συν η εντυπωσιακή, αν μη τι άλλο, διεύθυνση φωτογραφίας που αποτελεί και τον μοναδικό λόγω να παρακολουθήσεις την ταινία. Αλλά καλύτερα να μην το κάνεις.

Χώρα Παραγωγής: Βουλγαρία
Χρονιά: 2014
Σκηνοθέτιδα: Μάγια Βίτκοβα
Τμήμα: Ματιές στα Bαλκάνια
Βαθμολογία: 1.5/5

TDF16: Day 9

Οι αισιόδοξες 
Υπόθεση: Μία ομάδα βόλεϊ υπερήλικων γυναικών από την Νορβηγία αποφασίζει να αγωνιστεί, για πρώτη φορά τα τελευταία 30 χρόνια, με μια ομάδα υπερήλικων ανδρών από την Σουηδία.
 
Η Γνώμη μου: Με διαφορά η πιο feel-good ταινία ολόκληρου του φεστιβάλ, το Optimistene εστιάζει λιγάκι παραπάνω στο γηραιότερο μέλος της ομάδας, την 98χρονη Γκόρο, η οποία αψηφώντας τόσο την ηλικία της όσο και τα προβλήματα υγείας που αντιμετωπίζει, είναι ενεργό μέλος της ομάδας τα τελευταία χρόνια. Αποφεύγοντας έξυπνα τις όποιες μελοδραματικές παγίδες, η ταινία δεν ασχολείται καθόλου με το παρελθόν και τις αναμνήσεις αυτών των γυναικών, αλλά κοιτάζει με αισιοδοξία το μέλλον τους και τις επόμενες χαρές που τις επιφυλάσσει η ενασχόληση με τον αθλητισμό.
 
Πρωτότυπος τίτλος: Optimistene 
Χώρα Παραγωγής: Νορβηγία
Χρονιά: 2013
Σκηνοθεσία: Γκούνχιλντ Βέστχαγκεν Μάγκνορ
Τμήμα: Μικρές Αφηγήσεις
Βαθμολογία: 4.5/5

Το δάσος των πνευμάτων που χορεύουν 
Υπόθεση: Η καθημερινότητα μιας φυλής πυγμαίων που ζουν στα τροπικά δάση του Κονγκό.
 
Η Γνώμη μου: Περισσότερο αξιοσημείωτο από ανθρωπολογικής απόψης και λιγότερο κινηματογραφικής, το ντοκιμαντέρ της Λίντα Βέστρικ γυρίστηκε σε μια περίοδο επτά ετών (από το 2005 μέχρι το 2012) και μέσα σε λιγότερο από δύο ώρες καταφέρνει να αποτυπώσει με επιτυχία τις ζωές των πυγμαίων του Κονγκό, τις θρησκευτικές τους πεποιθήσεις και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν τόσο από τον έξω κόσμο όσο και μεταξύ τους. Η σκληρότητα των εικόνων όμως μπορεί να αναγκάσει τον θεατή να στρέψει το βλέμμα του μακριά από την οθόνη ουκ ολίγες φορές.  

Πρωτότυπος τίτλος: De dansande andarnas skog
Χώρες Παραγωγής: Σουηδία-Καναδάς
Χρονιά: 2013
Σκηνοθεσία: Λίντα Βέστρικ
Τμήμα: Όψεις του Κόσμου
Βαθμολογία: 3.5/5

TDF16: Days 7&8

Ο άνθρωπός μας στην Τεχεράνη
Υπόθεση: To 1979 η Αμερικανική πρεσβεία στο Ιράν καταλαμβάνεται από ντόπιους επαναστάτες. Έξι άτομα καταφέρνουν να αποδράσουν και να βρουν κρυφά καταφύγιο στην πρεσβεία του Καναδά.
 
Η Γνώμη μου: Ή αλλιώς Argo done right. H καναδέζικη απάντηση στην ταινία του Μπεν Άφλεκ είναι κάτι παραπάνω από την αφήγηση της ίδιας ιστορίας από την σκοπιά του Καναδά. «Ξοδεύοντας» το πρώτο 25λεπτο για να παρουσιάσει λεπτομερώς την ασταθή πολιτική κατάσταση που επικρατούσε στο Ιράν αμέσως μετά την παραίτηση του Σάχη Μοχάμεντ Ρεζά και την εγκατάσταση του Αγιατολάχ Χομεϊνί στην εξουσία, το Our Man in Tehran προσπαθεί να δώσει μια σφαιρική άποψη των παραγόντων που οδήγησαν στην κατάληψη της πρεσβείας και αργότερα στοίχισε την επανεκλογή του Τζίμι Κάρτερ. Στα συν της ταινίας το γεγονός ότι καταφέρνει και είναι περισσότερο αγωνιώδης και διασκεδαστική από την μονοδιάστατη Αμερικανική αποτύπωση της ίδιας ιστορίας που θριάμβευσε πέρσι στα Οσκαρ.
 
Πρωτότυπος τίτλος: Our Man in Tehran
Χώρα Παραγωγής: Καναδάς
Χρονιά: 2013
Σκηνοθεσία: Λάρι Ουάινσταϊν, Ντρου Τέιλορ
Τμήμα: Η Καταγραφή της Μνήμης
Βαθμολογία: 4/5

Κυρίαρχος του κόσμου 
Υπόθεση: Σε ένα εγκαταλελειμμένο τραπεζικό κτήριο στο κέντρο της Φρανκφούρτης, πρώην κορυφαίος τραπεζικός επενδυτής εξομολογείται. 
 
Η Γνώμη μου: Το μεγαλύτερο τριπάκι του φεστιβάλ έμελε να είναι μια ταινία τεκμηρίωσης που θυμίζει μετα-αποκαλυπτικό φιλμ επιστημονικής φαντασίας με πρωταγωνιστή τον μοναδικό επιζώντα της ανθρωπότητας που θέλει να εξηγήσει τους λόγους που οδήγησαν στην κατάρρευσή της.
 
Πρωτότυπος τίτλος: Master of the Universe 
Χώρα Παραγωγής: Γερμανία
Χρονιά: 2013
Σκηνοθεσία: Μαρκ Μπάουντερ
Τμήμα: Κοινωνία
Βαθμολογία: 3.5/5

Τραγούδι απ’ το δάσος 
Υπόθεση: Πριν από 25 χρόνια ο νεοϋορκέζος Λούις Σάρνο εγκαταστάθηκε μόνιμα σε έναν καταυλισμό των πυγμαίων Μπαγιάκα στην Κεντρική Αφρική. Σήμερα επιστρέφει στην γενέτηρά του, μαζί με τον 13χρονο γιο του, για να επισκεφθούν τους φίλους και τους συγγενείς του. 
 
Η Γνώμη μου: Στον αντίποδα του τραπεζικού επενδυτή, ένας άνθρωπος όπου είναι αδύνατο να μην τον θαυμάσεις για την αποφασιστικότητα του να εγκαταλείψει τον σύγχρονο τρόπο ζωής και να ζήσει για πάντα αποκομμένος από την δυτική κοινωνία, μέχρι την στιγμή που πρέπει να εκπληρώσει την υπόσχεση που έδωσε στον γιό του και να ταξιδέψουνε στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Η αντίθεση της δασώδης Αφρικής με το αστικό τοπίο της Νέας Υόρκης δίνει στην ταινία μια σπάνια εικαστική ομορφιά, αλλά ο αργόσυρτος ρυθμός ίσως αποξενώσει κάποιους θεατές. 

Πρωτότυπος τίτλος: Song from the Forest 
Χώρα Παραγωγής: ΗΠΑ - Κεντρική Αφρικανική Δημοκρατία
Χρονιά: 2013
Σκηνοθεσία: Μάικλ Όμπερτ
Τμήμα: Όψεις του Κόσμου
Βαθμολογία: 3.5/5

 

Βίος κι εγκλήματα της Ντόρις Πέιν
Υπόθεση: Η 80χρονη Ντόρις Πέιν, μια από τις πιο διαβόητες κλέφτρες κοσμημάτων στον κόσμο, αντιμετωπίζει μια τελευταία δίκη.
 
Η Γνώμη μου: Από τις πιο ευχάριστες και διασκεδαστικές ταινίες του φεστιβάλ, το The Life and Crimes of Doris Payne δεν είναι τίποτε περισσότερο και τίποτε λιγότερο από την συναρπαστική εξιστόρηση των μεγαλύτερων κλοπών μιας φτωχής αφροαμερικανίδας, η οποία κατάφερε κατά την διάρκεια της ζωής της να κλέψει κοσμήματα των οποίων η αξία τους ξεπερνούσε τα 2 εκατομμύρια δολάρια.
 
Πρωτότυπος τίτλος: The Life and Crimes of Doris Payne
Χώρα Παραγωγής: ΗΠΑ
Χρονιά: 2013
Σκηνοθεσία: Μάθιου Ποντ, Κερκ Μαρκολίνα
Τμήμα: Πορτρέτα: Ανθρώπινες Διαδρομές
Βαθμολογία: 3.5/5

TDF16: Day 6

Επιστροφή στη Χομς 
Υπόθεση: Μία ομάδα Σύριων επαναστατών μάχεται για να ανακαταλάβει την πόλη Χομς από τις στρατιωτικές δυνάμεις του καθεστώτος Ασάντ. 
 
Η Γνώμη μου: Ξεκινώντας περίπου από την περίοδο της «Αραβικής Άνοιξης» και για ένα διάστημα τριών ετών, η κάμερα του (πτυχιούχου από την Σχολή Σταυράκου) Ταλάλ Ντέρκι, παρακολουθεί την καθημερινότητα μιας χούφτας ανθρώπων που μάχονται για τα ιδανικά τους. Τοποθετημένο ακριβώς στο επίκεντρο των μαχών, το Return to Homs ουσιαστικά παραλληλίζει την σταδιακή κατάρρευση μιας σπουδαίας πόλης με την αναθεώρηση των ιδανικών των ανθρώπων που επιζητούν ένα καλύτερο αύριο. Οι ειρηνιστές Σύριοι σταδιακά μετατρέπονται σε πολεμικές μηχανές και μια πόλη που κάποτε έσφυζε από ζωή, πλέον γίνεται το πεδίο μάχης ενός ανελέητου εμφυλίου πολέμου.
 
Πρωτότυπος τίτλος: The Return to Homs 
Χώρα Παραγωγής: Συρία
Χρονιά: 2013
Σκηνοθεσία: Ταλάλ Ντέρκι
Τμήμα: Ανθρώπινα Δικαιώματα
Βαθμολογία: 4.5/5

Η εικόνα που λείπει 
Υπόθεση: Το 1975 μια οικογένεια από την Καμπότζη μεταφέρεται από τους Ερυθρούς Χμερ σε ένα «στρατόπεδο εργασίας».
 
Η Γνώμη μου: Συνδυάζοντας έξυπνα φωτογραφικό και οπτικό υλικό με κούκλες από πλαστελίνη (πολλές φορές και στο ίδιο καρέ), η υποψήφια για Οσκαρ ταινία του Ρίτι Παν, είναι η εξιστόρηση των γεγονότων της παιδικής του ηλικίας, όταν είδε τη ζωή της οικογένειας του να αλλάζει βίαια μέσα σε μια νύχτα. Αν και εντυπωσιακό τόσο για τα γεγονότα που καταγράφει όσο και για το εντελώς πρωτότυπο εικαστικό αποτέλεσμα, το όλο εγχείρημα κάποια στιγμή κουράζει λόγω του διαρκούς Voice-over και του υπέρ το δέον ποιητικού τόνου.  

Πρωτότυπος τίτλος: L'image manquante 
Χώρα Παραγωγής: Καμπότζη
Χρονιά: 2013
Σκηνοθεσία: Ρίτι Παν  
Τμήμα: Η Καταγραφή της Μνήμης
Βαθμολογία: 3/5