TIFF55: Day 8

Forget Me Not
Υπόθεση: Ένας Έλληνας δύτης βρίσκεται για κάποιο λόγο στην Νέα Ορλεάνη και μετά κάτι ψάχνει στην Αλάσκα.

Η Γνώμη μου: Είναι φανερό ότι ο Γιάννης Φάγκρας ποτέ δεν κατάφερε να ολοκληρώσει την ταινία που είχε στο μυαλό του. Λόγω διάφορων δυσκολιών (δεκα χρόνια υποτίθεται ότι κράτησε ολόκληρο το στάδιο της παραγωγής), το Forget Me Not μοιάζει με ένα ακατανόητο συνονθύλευμα σκόρπιων σκηνών που κολλήθηκαν άρον άρον στο μοντάζ, με σκοπό να παρουσιαστεί σε όσους έκαναν το λάθος να το χρηματοδοτήσουν. Το μεγαλύτερο πρόβλημα της ταινίας όμως είναι αλλού. Ακόμα και αν είχαν ολοκληρωθεί σωστά τα γυρίσματα, οι ερμηνείες όλων των ηθοποιών είναι το λιγότερο απαράδεκτες. Ο Γιάννης Στάνκογλου ερμηνεύει συλαβίζοντας με κάκιστη Αγγλική προφορά, η ερωμένη του Αλίκη Δανέζη - Κνούτσεν ερμηνεύει συλαβίζοντας με κάκιστη Ελληνική προφορά και οι υπόλοιποι Αμερικανοί ερασιτέχνες ηθοποιοί εκστομίζουν διάφορες αμπελοφιλοσοφίες με μπλαζέ ύφος. Γενικότερα ο Φαγκράς είναι ακόμα ένας Έλληνας σκηνοθέτης που πέφτει θύμα των υπέρμετρων φιλοδοξιών του. Ξεκίνησε τα γυρίσματα μιας διεθνής υπερπαραγωγής νομίζοντας ότι είναι ο νέος Τέρενς Μάλικ, ενώ στην πραγματικότητα οι ικανότητες του δεν ξεπερνούν αυτές ενός Εντ Γούντ.

Χώρα Παραγωγής: Ελλάδα
Χρονιά: 2014
Σκηνοθέτης: Γιάννης Φάγκρας
Τμήμα: Διεθνές Διαγωνιστικό
Βαθμολογία: 0.5/5

TIFF55: Day 7

Νορβηγία
Υπόθεση: Ένα βαμπίρ φτάνει στην Αθήνα του 1984 για να βρει ένα κορίτσι και ένα παλιό του φίλο νεκροθάφτη. 

Η Γνώμη μου: Δεν μπορείς να μην θαυμάσεις την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Γιάννη Βεσλεμέ και μόνο για το γεγονός ότι στα 75 της λεπτά, ακολουθεί αποκλειστικά και μόνο τους δικούς της κανόνες. Με παιχνιδιάρικη ατμόσφαιρα, εξαιρετική ηλεκτρονική μουσική (από τον ίδιο τον Βεσλεμέ) και ουκ ολίγο στιλιζάρισμα, η Νορβηγία προσπαθεί να αποτίσει φόρο τιμής ταυτόχρονα στις Ελληνικές βιντεοταινίες, στα cult θρίλερ της δεκαετίας του 80, και στο σινεμά του Νικολαΐδη. Είναι σχεδόν κρίμα που το όλο εγχείρημα σκοντάφτει (όπως οι περισσότερες Ελληνικές ταινίες) στον χαμηλό προϋπολογισμό της, που αποδεικνύεται σαφώς κατώτερος των φιλοδοξιών του σκηνοθέτη, αλλά και στο γεγονός ότι προσπαθεί να κολλήσει τόσα πολλά και διαφορετικά κινηματογραφικά είδη μαζί, με το τελικό αποτέλεσμα να μοιάζει απλά με μία άνιση συρραφή φοβερών ιδεών, που όμως δεν έχουν σχεδόν καμία συνεκτικότητα.

Χώρα Παραγωγής: Ελλάδα
Χρονιά: 2014
Σκηνοθέτης: Γιάννης Βεσλεμές
Τμήμα: Διεθνές Διαγωνιστικό
Βαθμολογία: 3/5

TIFF55: Day 3

Ο Γύπας
Υπόθεση: Μεταλάς που δουλεύει σαν προσωρινός υπάλληλος σε τράπεζα, σκαρφίζεται το μεγάλο κόλπο για να κοροϊδέψει το σύστημα.

Η Γνώμη μου: Θα μπορούσα να σου το προτείνω και μόνο για την σκηνή με την μακαρονάδα που παίζει να είναι και το πιο αστείο πράγμα που έχω δει σε ταινία εδώ και πολλά χρόνια (δεν μπορούσα να αναπνεύσω από τα γέλια). Φαντάσου τον Χάρμονι Κορίν να σκηνοθετεί το ριμέικ του Pickpocket του Μπρεσόν με το volume στο συν άπειρο. Thumbs up στον πρωταγωνιστή Τζόσουα Μπερτζ για την πέρα από κάθε φαντασία tour de force ερμηνεία του.

Χώρα Παραγωγής: Αμερική
Χρονιά: 2014
Σκηνοθέτης: Τζόελ Ποτράικους
Τμήμα: Ανοιχτοί Ορίζοντες
Βαθμολογία: 4.5/5 

Στα γρήγορα:
Magical Girl: Ξεκινάει σαν ένα χαμηλότονο γλυκόπικρο δράμα και σταδιακά εξελίσσεται σε ψυχολογικό θρίλερ που κάθε του σεναριακή στροφή είναι πιο απρόβλεπτη κι από την προηγούμενη. 4.5/5

Goodnight Mommy:  H Torture Porn εκδοχή του Funny Games. Μόνο για τους φανατικούς του Χάνεκε (ή και του Saw) 3/5

TIFF55: Day 2

Η φυλή
Υπόθεση: Σε ένα σχολείο κωφών στην Ουκρανία, ένας έφηβος μπλέκει με μια συμμορία νεαρών συμμαθητών του.

Η Γνώμη μου: Με μακρόσυρτα μονοπλάνα, χωρίς διαλόγους και με σαφή δάνεια από το σινεμά του Γκασπάρ Νοέ, το ντεμπούτο του Ουκρανού Μίροσλαβ Σλαμποσπίτσκιι, είναι η απόλυτη κινηματογραφική γροθιά στο στομάχι για φέτος. Χρησιμοποιώντας την απουσία διαλόγων περισσότερο σαν gimmick και λιγότερο για να αναδείξει τα προβλήματα της κοινωνίας των κωφών, το φιλμ περνάει από την μια εντυπωσιακή σκηνή στην επόμενη ανεβάζοντας διαρκώς τις εντάσεις, με αποκορύφωμα το συγκλονιστικό φινάλε που θα λιγήσει τα νεύρα και του πιο σκληρόπετσου σινεφίλ. Συγκεκριμένα κατά την προβολή της ταινίας στο Ολύμπιον, υπήρξαν δύο λιποθυμιές στην πλατεία, την στιγμή που ο διπλανός μου στο θεωρείο τραβούσε τα μαλιά του και ούρλιαζε, ενώ πίσω μου κάποιοι γελούσαν και μπροστά μου ένα ζευγάρι φιλιόντουσαν (!!!). Βροντερό το χειροκρότημα στο φινάλε.

Χώρα Παραγωγής: Ουκρανία
Χρονιά: 2014
Σκηνοθέτης: Μίροσλαβ Σλαμποσπίτσκιι
Τμήμα: Διεθνές Διαγωνιστικό
Βαθμολογία: 4.5/5 (κρατάω το πεντάρι για την δεύτερη φορά που θα το ξαναδώ)

Στα γρήγορα:
Métamorphoses: Η καλύτερη ταινία του Κριστόφ Ονορέ εδώ και πολλά χρόνια, είναι μια ονειρική ελεύθερη διασκευή στο έργο του Οβίδιου, προσαρμοσμένη στα βουκολικά τοπία της σύγχρονης Γαλλίας. 4/5

Timbuktu: Περισσότερο χαμηλότονο απ' ό,τι θα περίμενες από μια ταινία που πραγματεύεται την κατοχή του Τιμπουκτού από τους τζιχαντιστές. Το φιλμ Αμπντεραμάν Σισακό, τονίζει την βια υπογείως παρακολουθόντας τις ζωές μιας χούφτας ανθρώπων να αλλάζουν σταδιακά. 3.5/5

Phoenix: Εξαιρετικό ερμηνευτικά και σκηνοθετικά, τούτο το φιλμ νουάρ σκοντάφτει ελαφρώς στην ολίγον παράλογη πλοκή του, αν και στο τέλος αποζημιώνει με μια σκηνή προορισμένη να μείνει κλασσική (Ένα Οσκαρ στην Νίνα Χος τώρα παρακαλώ). 3.5/5

TIFF55: Day 1

Viktoria
Υπόθεση: Στην κομμουνιστική Βουλγαρία του 1979, η Μποριάνα ονειρεύεται να φύγει με τον σύζυγο της για την Βενετία. Τα σχέδια τους αλλάζει η γέννηση της κόρης τους, καθώς το μωρό γεννιέται χωρίς αφαλό και ανακηρύσσεται σε σύμβολο της χώρας.

Η Γνώμη μου: Πρεμιέρα με το αριστερό για φέτος, καθώς η Βικτόρια είναι χωρίς καμία αμφιβολία μία από τις χειρότερες ταινίες που έχω δει τα τελευταία χρόνια στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. 

Αρκετά ενδιαφέρουσα σαν ιδέα (αν και υποτίθεται ότι βασίζεται σε αληθινή ιστορία), η ταινία της Μάγια Βίτκοβα δεν αποφασίζει ποτέ τι ακριβώς θέλει να είναι. Πότε χιουμοριστική, πότε σουρεαλιστική και πότε αυστηρά δραματική, η Βικτόρια προδίδεται από τις άνισες δόσεις όλων των παραπάνω στοιχείων, από την έλλειψη κάποιου χαρακτήρα που να μπορείς έστω και στο ελάχιστο να συνδεθείς μαζί του και από την τεράστια διάρκεια της (155 λεπτά που μοιάζουν σαν αιώνες). Ακόμα και αυτές οι χιουμοριστικές στιγμές, που μέχρι την μέση της ταινίας δίνουν ένα ελάχιστο ενδιαφέρον, πολλές φορές δημιουργούν την εντύπωσή ότι δεν είναι ηθελημένη επιλογή της σκηνοθέτιδας, αλλά μάλλον της βγήκαν κατά λάθος στην πορεία των γυρισμάτων. Στα συν η εντυπωσιακή, αν μη τι άλλο, διεύθυνση φωτογραφίας που αποτελεί και τον μοναδικό λόγω να παρακολουθήσεις την ταινία. Αλλά καλύτερα να μην το κάνεις.

Χώρα Παραγωγής: Βουλγαρία
Χρονιά: 2014
Σκηνοθέτιδα: Μάγια Βίτκοβα
Τμήμα: Ματιές στα Bαλκάνια
Βαθμολογία: 1.5/5

TIFF55: Δέκα Ταινίες που Πρέπει να Δεις

Goodnight Mommy - Μετά από κοσμητική πλαστική επέμβαση, μια μητέρα επιστρέφει στο σπίτι όπου την περιμένουν τα δίδυμα αγόρια της. Η αλλαγή στην συμπεριφορά της μητέρας, κινεί υποψίες στα δυο παιδιά για το αν όντως είναι αυτή στην πραγματικότητα η μητέρα τους. Αυστριακό θρίλερ κάπου ανάμεσα στον Κυνόδοντα και το Orphanage.