Δευτέρα, 27 Φεβρουαρίου 2017

We Lost By the Way!


Τα τελευταία χρόνια έχω σταματήσει τα ξενύχτια για την απονομή των βραβείων Όσκαρ. Άν η επόμενη μέρα το επιτρέπει (όπως φέτος που έπεφτε αργία) προσπαθώ να αποφύγω για λίγες ώρες τα social media και τα ειδησιογραφικά site και να παρακολουθήσω τα βραβεία με την ησυχία μου υπό την συνοδεία άφθονου κρασιού, χωρίς την ενόχληση των διαφημίσεων.

Όταν χθες κάποια στιγμή αργά το απόγευμα είχε τελειώσει ο τετράωρος (μαζί με το red carpet show) μαραθώνιος, είχα πλέον παρακολουθήσει την πιο σοκαριστική, ανατρεπτική και ενδιαφέρουσα απονομή της πρόσφατης κινηματογραφικής ιστορίας. Γιατί εάν προσπεράσεις την ιστορικότερη γκάφα από καταβολής ανθρωπότητας και αποφασίσεις να κοιτάξεις με καθαρό μυαλό την λίστα με τους νικητές, τότε θα βρεθείς μπροστά σε δυο-τρία γεγονότα όπου σου αναπτερώνουν το ηθικό για το μέλλον του Αμερικάνικου κινηματογράφου.

Με 1,5 εκατομμύρια δολάρια μπάτζετ και 22 εκατομμύρια στο box office, το Moonlight είναι ο Δαβίδ που κατάφερε να θριαμβεύσει εναντίων του Γολιάθ και σίγουρα η πιο αξιόλογη ταινία που έχει κερδίσει το μεγάλο οσκαρικό βραβείο τα τελευταία 15 χρόνια. Το ίδιο θα μπορούσα να πω και για τον Κέισι Άφλεκ, του οποίου η νίκη μόνο σίγουρη δεν θεωρούνταν μιας και ο Ντενζέλ Ουάσιγκτον είχε πάρει αρκετή φόρα μετά την νίκη του στα SAG awards.

Το ξέραμε ότι η ακαδημία μετά το περσινό φιάσκο με τις μηδέν υποψηφιότητες σε μαύρους ηθοποιούς, θα προσπαθούσε φέτος να το παίξει politically correct. Απλά όλοι νομίζαμε πως θα έδινε το όσκαρ σε μαύρους ηθοποιούς στις τρεις από τις τέσσερις ερμηνευτικές κατηγορίες και θα μπορούσε μετά απενοχοποιημένη να δαφνοστεφανώσει το La La Land στην μεγάλη κατηγορία. Ευτυχώς μας διέψευσε με τον πιο σοκαριστικά απρόσμενο τρόπο που θα μπορούσε να πράξει.

Κυριακή, 26 Φεβρουαρίου 2017

19th TDF


Κάθε φορά που είναι να παρευρεθώ σε κάποιο φεστιβάλ της πόλης μου, είτε αυτό είναι το φεστιβάλ κινηματογράφου, είτε το φεστιβάλ ντοκιμαντέρ, παραδοσιακά αφιερώνω μία ολόκληρη μέρα μελετώντας μια-μια όλες τις ταινίες του εκάστοτε προγράμματος. Κυριότερος μπούσουλας μου στο φεστιβάλ κινηματογράφου είναι οι συντελεστές μιας ταινίας, π.χ. εάν σκηνοθέτης είναι ο Χιροκάζου Κορέεντα δεν υπάρχει περίπτωση να μην είναι σχετικά κοντά στην κορυφή της λίστας με τα must see. Έπειτα εάν κάποια ταινία που δεν γνωρίζω τους συντελεστές της έχει προβληθεί σε άλλο φεστιβάλ και έχει κερδίσει κάποιο βραβείο, σε συνδυασμό με τις κριτικές που έχει λάβει και την θεματολογία της, μπορεί άνετα κι αυτή να βρεθεί ψηλά στην εν λόγω λίστα. Πολύτιμος βοηθός σε όλη αυτή την αναζήτηση είναι το Imdb και ως τώρα είναι η αλήθεια αυτή η μεθοδολογία σπάνια με έχει απογοητεύσει.

Στο φεστιβάλ ντοκιμαντέρ τα πράγματα είναι λιγάκι πιο δύσκολα είτε γιατί αρκετές από τις ταινίες δεν έχουν προβληθεί κάπου αλλού, είτε γιατί οι συντελεστές τις περισσότερες φορές μου είναι εντελώς άγνωστοι. Συνήθως τότε επιλέγω με βάση την θεματολογία της ταινίας. Ποιος δεν θα ήθελε, ας πούμε, φέτος να παρακολουθήσει ένα ντοκιμαντέρ με ένα Σλοβένικο ροκ συγκρότημα που αποφασίζει να περιοδεύσει στην... Βόρεια Κορέα;

Εδώ μπορείς να ανακαλύψεις την λίστα με τις 43 ταινίες που πιστεύω ότι έχουν ένα κάποιο μεγαλύτερο ενδιαφέρον από το 19ο Φεστιβάλ ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης που θα διεξαχθεί από τις 3 μέχρι τις 12 Μαρτίου.

Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2017

Όσκαρ 2017: Οι προβλέψεις μου


Τα πράγματα είναι απλά φέτος. Το La La Land θα σαρώσει, φεύγοντας από την 89η απονομή με τουλάχιστον οχτώ χρυσά αγαλματίδια. Καλύτερη Ταινία και Σκηνοθεσία δεν έχει νόημα να ψάχνουμε κάποιον που να μοιάζει ικανός να κοντράρει την ταινία του Ντάμιεν Τσαζέλ. Ίσως κάποια στιγμή το Moonlight να είχε κάποιες αμυδρές ελπίδες, αλλά όσα βραβεία έχουν δοθεί στην προοσκαρική περίοδο (Ενώσεις σκηνοθετών, παραγωγών, ηθοποιών, τεχνικών) όλα σχεδόν έχουν δοθεί στο 
La La Land.

Στους Ανδρικούς Ρόλους τα πράγματα μοιάζουν λιγάκι πιο πολύπλοκα. Εάν δεν είχε προκληθεί ο περσινός σάλος με τις μηδέν υποψηφιότητες σε μαύρους ηθοποιούς, ο Κάσεϊ Άφλεκ θα έκανε περίπατο φέτος στον Α' Ανδρικό ρόλο. Ακόμα και έτσι κατάφερε φέτος να κερδίσει κάθε σημαντικό βραβείο που έχει προηγηθεί των Όσκαρ (Χρυσή Σφαίρα, Μπάφτα), εκτός από το σημαντικότερο, αυτό του Σωματείου Αμερικανών ηθοποιών (SAG) που δόθηκε στον Ντενζέλ Ουάσινγκτον. Παραδοσιακά όποιος κερδίζει αυτό το βραβείο παίρνει και το Όσκαρ. Οι πιθανότητες είναι μοιρασμένες για τους δυό τους.

Στην κατηγορία Δεύτερου Ανδρικού ρόλου μόνο ο Ντεβ Πατέλ έχει κάποιες (αρκετές) ελπίδες να επισκιάσει το μέχρι πρότινος τεράστιο φαβορί Μαχερσάλα Αλί, μετά την νίκη του στα βραβεία Μπάφτα.

Στους Γυναικείους ρόλους τα πράγματα είναι πιο ξεκάθαρα. Εάν η Βαϊόλα Ντέιβις είχε "κατεβεί" στον Πρώτο γυναικείο ρόλο θα έπαιρνε το Όσκαρ της δια περιπάτου. Τώρα θα πάρει και πάλι το Όσκαρ της δια περιπάτου στον Β΄Γυναικείο ρόλο, αφήνοντας την Έμμα Στόουν να κάνει τον δικό της περίπατο στην μεγάλη κατηγορία.

Αναλυτικά οι προβλέψεις μου σε κάθε κατηγορία εδώ.